t yolunda irəliləyirdik. Nə qədər istəməsəm də atamın məni yola salmağı ilə razılaşmalı olmuşdum.
Pəncərədən ərtafı izləyir buralarla sağollaşırdım. Bəlkə bir daha gələcəkdim buralara...Bəlkə də yox. Ancaq bu şəhərdə yaşadıqlarımı heç bir zaman unutmayacaqdım. Yenidən doğuşuma şahid olmuşdu bu torpaqlar. Yeni bir Suay portreti yaratmış və geriyə yollayırdı yenidən dağılmaq üçün. Bəlkə də daha da rəngləndirmək üçün. Bilmirəm...
"Qızım" - atamın həsrət dolu səslənişi məni daldığım düşüncələrdən ayırdı.
"Bilirəm, deyəcəksən ki, getməliyəm, ancaq" - gözlərini yoldan ayırıb mənə çevirdi - "Ancaq mən sənin qalmağını istəyirəm". Ah, məni istəmək üçün çox gec qalmışdı. Bezginliklə gözlərimi süzüb yenidən ərtafı seyrə daldım.
"Getmə, Suayım". Səsi elə çarəsizlik dolu çıxdı ki...Çaşqınlıqla ona tərəf çevrildim.
Gözləri yolda olduğu üçün ilk dəfə onu diqqətlə izləmək şansı əldə etmişdim.
Qırmızı qısa saçlar...Qəhvəyi gözlər...
İstəmsizcə gülümsədim. Saç rəngim onunkuna bənzəyirdi. Yəqin ki, gözlərimin rəngini də o qadından götürmüşdüm. Nə bilmək olar...Onu heç xatırlamırdım ki...
Gözlərini yoldan ayırıb mənə çevirincə cəld qarşıma döndüm.
"Bu söhbət bir daha açılmasın demişdim" - dedim özümə belə tanış olmayan sərt səslə. Ona qarşı yumuşaya bilmirdim. Ümumiyyətlə yumuşamaq istəmirdim! Bu adam bağışlanmağa layiq deyildi!
"Səni yenidən ora qayıtmağa vadar edən nədi?". Əlini çiynimə qoyunca çaşqınlıqla ona baxdım. Bədənim ürpərirdi.
"Məni sorğulamaq haqqını atıb getdiyin gün itirdin!". Nə haqla məndən nəsə soruşurdu?! Çiynimə baxdım. Nə zaman əlini çəkəcəkdi?!
"Mən səni atma-"
"Bəsdi!" - hirslə ona tərəf çevrildim - "Nə deyəcəksən hə?! Mən səni atmadım, sadəcə, getməyə məcbur qaldım?!" - duruxsundu. Bunu gözləmədiyi hiss olunurdu.
"Mən artıq atıb getdiyin uşaq deyiləm, Səlim bəy! Bu yalanlarla yalnızca özünü aldada bilərsən, məni yox!". Boğulurdum...Pəncərənin şüşəsini aşağı çəkməyimlə buz kimi hava içimdəki alovu çəkmək istərcəsinə bədənimlə təmasa girdi.