Hansı səbəb insanın doğma övladını buraxıb gedəcək qədər böyük ola bilər ki?! Hamısı yalanlardan ibarət vicdan rahatlatmaq üsuludu. Həmin yumru yenə oturmuşdu düz ulğumumun üzərinə. Xoş gəldin!
"Mənim gözümdə o qadından fərqin yoxdu". Anındaca qan qoymuş qəhvəyi gözlərini mənə çevirdi. Allahım, ağlayırdı! Çaşqınlıq qarışıq vicdan dolu baxışlar...Sol tərəfimə xəncər batırdılar sanki. Çoxmu irəli getmişdim?
Nəsə demək üçün ağzını açdı, ancaq titrəyən dodaqlarını gizləmək üçün cəld bir-birinə basdırıb yenidən yola çevirdi baxışlarını.
Bu hərəkəti, deyəsən, ondan götürmüşdüm. Bu düşüncəmə qeyri-ixtiyari gülümsədim. Mən ondan bir vərdiş götürəcək qədər görməmişdim ki onu...
Artıq maşına ürpərtici sükut hakim idi. Ağzını açıb tək bir kəlmə belə etməmişdi. O baxışları heç zaman unutmayacaqdım. Canım o qədər yanır ki...Yox! yox! Dərindən nəfəs aldım. Gedən ayaq yumuşamaq ən son istəyəcəyim şeydi!
Maşın dayanınca içəriyə dolan motor səsi də yox olmuşdu. Sağollaşmaq zamanı idi...
Başımı sola çevirdim. Dayanmış olmamıza baxmayaraq üzündə peşmançılığın rəsmi ilə düz yola baxırdı. Bu adamı bu vəziyyətə mən gətirmişdim. İlahi, yəni mən bu qədər qəddar olmuşdum?!
Tərəddütlə qapını açdım. Enəcəyim zaman son dəfə ona tərəf çevrildim.
"Getməliyəm, ailənlə sizə xoşbəxtliklər" - deyib çamadanı əlimə aldım və arxamca qapını bağladım.
Təmiz havanı ciyərlərimə çəkib gözlərimi qapadım. Soyuq hava hüceyrələrimə işləyən zaman bir neçə saniyə eləcə dayandım.
Sonda...Gözlərimi açmağımla qarşıdakı nəhəng hava limanı ilə qarşılaşdım. Odur, məni gözləyir...Yenidən həyata qaytardığı insanı uçurub darmadağın olduğu şəhərin tam ortasına qoymaq üçün gözləyirdi.
Başımı sola döndərdim. Atam hələ də getməmişdi. Nəyi gözləyirdi bu adam?
Biraz daha qalsam duyğularımla hərəkət edəcəyim üçün ürəyimdə yaşanmışların ağırlığı, yaşanacaqların qorxusu ilə hava limanına doğru addımlamağa başladım.
Qulağımda isə, sadəcə, atamın son sözləri cingildəyirdi.
"Səni sevirəm, qızım"
* * *