* *
Budur...
Gəlmişdim artıq...Öz kiçik dünyamda qurduğum hakimiyyətdən salındığım şəhərə.
Darmadağın olduğum, həyatımla həyatlarının toqquşduğu ölkəyə...
Qayıtmışdım artıq. Nə qəribədi sevinmirdim. İnsan doğulub böyüdüyü, havasını içinə çəkdiyi torpaqlara döndü deyə sevinməzmi? Mən sevinmirdim...Çünki, bu torpaqlarla doğulan qız deyildi özümlə gətirdiyim. Okeanın o biri tayında dünyaya göz açmış yeni bədəndi mənimlə birgə gələn. Artıq öz qurduğum hakimiyyətdə sivil insan deyil, kral idim...Sarsılmaz və daha güclü.
Çamadanımı çəkişdirərək çıxış qapısına doğru irəliləməyə başladım. Ətraf insan qaynayırdı. Kimisi öz yaxınını dörd gözlə gözləyir, kimisi övladını qucaqlayıb bağrına basırdı. Mən isə...Məni qarşılayacaq tək bir insan belə yox idi...
"Suay!". Adımı eşidincə çaşqınlıqla ətrafa baxmağa başladım. Bir anlıq yanlış eşitdim deyə şübhəyə düşdüm, doğrusu.
"Suay!". Yenidən adımı eşidincə bu dəfə doğru olduğundan əmin oldum. Biraz daha ətrafda göz gəzdirdim. Odur...görmüşdüm...Qarşıdakı insan topasının içərisində Əmir əllərini havada yelləyirdi. Bu vəziyyətini görən kim onun savadlı həkim olduğuna inanardı ki?
Cəld həmin tərəfə addımlamağa başladım.
Zorluqla insanların arasından keçib ona çatdığım zaman gözləmədən qollarını boynuma doladı.
"Xoş gəldin" - deyə dillənməyi ilə üzərimdəki çaşqınlığı atıb mən də qollarımı ona sardım. Çox darıxmışdım...Artıq o mənim üçün Əmir doktor deyil, sadəcə Əmir idi.
Qollarımı ondan ayırıb qaşlarımı çatdım.
"Xoş gördük, ancaq ki, sənin burada nə işin var?"
"Bilirəm, gəlməyimi istəmədin. Lakin gördüyün kimi səni dinləmədim" - deyib otuz-iki diş gülümsədi.
"Bu gün iş günüdü. Sənin xəstələrin yoxdu bəs?"
"Onları əgər bu gün xəstələnsələr, ən ağır iynələrdən vuracam deyə tənbehlədim".
"Hmm, təhdid..." - dedim gözlərimi qıyaraq.
"Eh, biraz elə oldu". Çamadanı əlinə aldı və çıxışa doğru irəliləməyə başladıq.
"Dəyişmisən" - dedi göz ucu mənə baxaraq. Dəyişmişdim...Həyat dəyişmişdi...
"Nə barədə?"
"O yaralı Suay