getmiş, yerinə özünü bilən, cəsur qadın gəlmiş sanki". Cavab olaraq gülümsədim. Yaralı Suay getməmişdi, sadəcə, yaralarının üzərini örtmüşdü.
Çölə çıxan kimi üzümə dəyən havayla ayaq saxladım. Bu dəqiqə, hüceyrələrimə qədər sızıltını hiss edirdim...Necə də darıxmışdım...Buranın qoxusu belə bir başqaydı...
Qışın soyuq havasına inad paltoma bərk-bərk sarıldım. Bu şəhər indidən məni üşütməyi bacarmışdı...
"Darıxmısan?" - tərəddütlə soruşdu.
"Darıxmamaq mümükündü? Nə qədər canını yandırsa belə qoxusu üçün burnunun dirəyi sızıldayır". Əlini çiynimə qoydu.
"Hər zaman yanındayam bilirsən" - dedi gözlərimin içinə baxaraq. Minnətlə gülümsədim.
"Bilirəm"
"Gəl, üşümə. Maşın yaxındadı" - deyən kimi cəld iti addımlarla həmin istiqamətdə irəliləməyə başladıq.
Maşına çatan kimi qapını açıb əyləşdim. Əllərimi bir-birinə sürtüb qızışdırmaq istərcəsinə ovucuma üflədim.
Əmir də çamadanı arxaya yerləşdirib sükan arxasında yerini aldı. Yola düşən kimi onu sorğu suala tutmağa başladım.
"Xədicə nə edir? Yaxşıdımı?"
"O da gəlmək istəyirdi, ancaq qarnı burnunda olduğu üçün tərpənə bilmir" - deyincə birlikdə qəhqəhə atmağa başladıq.
"Çox yorur səni?" - bezginliklə nəfəsini buraxdı. Vay...vay...!
"Yorur da sözdü? Hərdən evləndiyimə min peşiman oluram". Qaşlarını çatmışdı. Bunun yalançı əsəb olduğunu bilirdim. Əmir belə sözlər deyirsə, gör Xədicə ona nələr çəkdirirmiş...
"Yaxşı qızdı" - dedim qadın dayanışması göstərərək. Əvvəlcə gözlərini yoldan ayırıb mənə baxdı sonra yenidən qarşıya döndü.
"Elədi" - dedi dodaqlarında gizlədə bilmədiyi gülüşlə. Ah, onu necə sevdiyinin mən şahidi olmuşdum.
Ümumiyyətlə bu iki insanın haqqını ödəyə bilməzdim. Ən çətin zamanlarda yanımda olmuşdular. Kanadaya getməyə belə onlar məni məcbur etmişdi. Yoxsa, çoxdan ətrafa səpələnmiş, parçalarım küləklə bərabər dörd bir yana sovrulmuşdu...
Hal-hazırdakı vəziyyətimi onlara borcluyam...Onlar sayəsində mən yenidən Suay olmuşdum.
"Nə oldu yenə getdin". Əmirin səsiylə düşüncələrimdən ayrılmalı