ı oldum.
"Hər şey hazırdı?" - qaşlarını çatdı.
"Suay, bax, əminsən? Yenidən incinməyini istəmirəm" - əlini əlimin üzərinə qoydu. Minnətlə ona gülümsədim.
"Bilirəm, ancaq başa düş bunu etməliyəm. Arxamda olmağına ehtiyacım var"
"Əlbəttə arxandayam, Suay. Hər zaman da arxanda olacam. Ancaq..." - dərindən nəfəs aldı və bir anlıq gözlərini yoldan ayırıb mənə çevirdi.
"Göz görə-görə yenidən özünü məhv etməyinə göz yumum hə?" - fısıldadı çarəsizliklə.
"Mənə heçnə olmayacaq. Bir daha həmin vəziyyətə düşməyəcəm, söz verirəm" - güvən vermək üçün əlini sıxdım. Mənə inanmalıydı...
"Yaxşı, nə deyə bilərəm. Sən artıq qərarını vermisən" - quru gülümsəməsini mənə göndərib diqqətini yola yönləndirdi.
"İndi hara getmək istəyirsən? Evə yoxsa Nərmingilə?". Sualıyla bir anlıq duruxsundum. Nərminə gəldiyimi xəbər verməmişdim. Bu dəqiqə getmək istədiyim yeganə yer var idi...
"Nənəmin yanına"
* * *
Mən öndə, Əmir məndən bir addım geridə məzarların arasında irəliləyirdik. Soyuq idi...Üzərimdəki gödəkçəmə bərk-bərk sarıldım. Üşüyən bədənimmiydi, yoxsa ruhummu onu belə bilmirdim.
Buz bağlamış nəzərlərimi ətrafda gəzdirirdim. Bura o qədər tənhadı ki...Həqiqətən, heç kəs unudulmaz deyilmiş...
Sonda, tanış məzarın qarşısında ayaq saxladım.
Nənəm...!
Anındaca dodaqlarımdan qopan hıçqırıqla göz yaşlarım sel olub axmağa başladı. Ah, nənəm!
Sarsaq hərəkətlə soyuq mərmər üzərinə əyləşdim. Ona da mı soyuq idi?
"Nənə, sənin gözəl qızın gəldi" - titrəyən dodaqlarım danışmağıma əngəl törədirdi.
"Sənin vəfasız qızın gəldi". Soyuq torpağı ovucum arasına alıb sıxdım sanki nənəmin əlləriymiş kimi. Göynəyən göz bəbəklərim buz kimi havayla təmasa girincə görüş mərkəzim bulanıqlaşırdı.
"Mənə xoş gəldin deməyəssən, gözəl nənəm?" - burnumu çəkdim - "Yəqin incimisən məndən, hə?". O məlahətli səsi üçün o qədər darıxmışdım ki...Dodaqlarımı soyuq mərmər baş daşına basdırdım.
"Səni öpəndə həmişə bağışlayardın...Barışdıq?". Dodaqlarımdan qopan hıçqırıq dondurucu havaya qarışdı. Bu hiss o qədər