i bilirdi.
Arxama döndüm. Tam qarşımda idi...Öz heybəti, öz qüdrəti ilə aylar əvvəl ilk dəfə bura gələrkən həyəcanla yanıb tutuşduğum şirkət. Ağazadə memarlıq...
Dərin nəfəs aldım ulğumumun altındakı yumrunu irəli itələmək üçün. Dəyişməmişdi...Həminki möhtəşəmliyi ilə insanı özünə heyran buraxırdı hələ də.
Gözlərimi zorluqla binadan ayırıb hər zamankı möhtəşəm girişə doğru addımlamağa başladım. Keçmişi düşünüb zəif salmayacaqdım özümü. Ancaq yenə də tərəddütdə idim...Bəlkə yenə bir zəlzələ baş verəcəkdi həyatımda və məni amansızca dağıdıb tökəcəkdi. Bəlkə də inanması nə qədər çətin olasa da çiçəklənəcəkdi yazın gəlişi kimi...Nə bilmək olar...
İrəliləyən zaman yanımda qara limuzin dayandı. Bir anlıq gözlərimi çevirdim həmin tərəfə. Diqqət çəkilməyəcək dərəcədə deyildi...
Sürücünün açdığı qapıdan mən bahalıyam deyə çığıran göy kostyumda adam endi. Mənə doğru çevrilincə tanımışdım. Azər bəy idi bu...
"Salam, Suay xanım" - gülümsəyərək iki addımda yanıma gəlib qaba əlini mənə doğru uzatdı.
"Salam" - havadakı əlindən tutdum.
"Buyurun" - dedi və nəzakətlə yolu işarə etdi. Birlikdə girişə doğru irəliləməyə başladıq.
"Həyəcən var?"
"Biraz ola bilər". Gülümsədi.
"Bu normaldı"
Dönən qapılardan içəri daxil olan zaman çiyinlərimə ağırlıq çökdü sanki. Bu, futbol meydançasını xatırladan dəhliz...Başımı yuxarı qaldırdım. Və, həmin görkəmli burun ucuma qədər gəlib uzanan çilçıraq. Hər şey öz möhtəşəmliyini itirmək bir kənara, daha da cəlb edici olmuşdu. Başımı iki yana salladım. Əhəmiyyət vermə, Suay! Buraya nə üçün gəldiyini unutma!
"Hər şey yolundadı?". Azər bəy sual dolu baxışlarını üzümə dikmişdi.
"Əlbəttə". Ona məcburi gülümsəməmi göndərib dəhliz boyunca liftə doğru irəliləməyə başladıq.
"Buranı məndən yaxşı tanıyarsız". Sadəcə gülümsəməklə kifayətləndim. Nədən eyham vurduğunu bilirdim.
Çağırdığımız lift çox keçmədən gəldi və birlikdə içəri daxil olduq. Yuxarı qalxdıqca artan gərginliyimlə dərk etməyə başlayırdım etdiklərimi. Onunla yenidən qarşılaşacaqdım.