Həyatıma qış gətirən insanı...Buzlarını əritməyə çalışarkən ruhumu donduran insanı..
"İş təklifimi düşündünüz?". Azər bəyin səsi ilə düşüncələrimdən ayrıldım.
"Bəli". Qaşları havalandı.
"Cavabınız?"
"İclasdan sonra qərarımı bildirsəm olar?". Düşünməyinə düşünmüşdüm, ancaq qərar verməmişdim. Verə bilməmişdim.
"Əlbəttə! Sizin kimi bacarıqlı memarla işləmək istəyərik" - dedi yenidən bəxtini sınayaraq. Bacarıqlı memar...Bu sözlərlə qürur hissi belə yaşaya bilmirdim. Hər şey beynimdən uçmuşdu. Zaman daraldıqca daha da gərilirdim özümdən asılı olmadan. Bu dəqiqə, özümü havada hiss edirdim. Atmosfer qatında asılı qalmış kimi... Biraz sonra bəlkə də həyatımın ən böyük səhvini edəcəkdim. Ancaq qərarlı idim. Bunu edəcəkdim!
Liftin, məni xatirələrə çəkmək istəyən tanış siqnal səsi eşidildi, sonra qapılar açıldı. Birlikdə liftdən endik və dəhlizdə irəliləməyə başladıq. Gözlərim qeyri-ixtiyari ətrafda gəzinincə sümüklərimdəki sızıltını hiss edirdim. Otağa doğru atdığım hər addımda boğazımdakı güclü əl daha da sıxılırdı. Ya boğulacaqdım, ya da boğulacaqdım. Başqa yol yox idi...
"Sizin sayənizdə şirkətimiz itirdiyi nüfuzunu geri qaytaracaq". Azər bəyin səsi yenidən məni çəkib çıxardı üzmərimə çökən yaşanmışların altından.
"Yəni, bu qədər özünüzdən əminsiniz"
"Özümə yox, sizə". Onun geniş gülümsəməsinə qarşı yalandan dodaqlarımı qıvırdım. Onların mənə olan güvəni bircə qram belə vecimə deyildi. Öz hədəfimə çatmaq istəyirdim. Bu qədər!
"Buyurun". Azər bəy qapısı açıq otağı göstərərkən bədənimin gırilməyinə əngəl ola bilmədim. Nə zaman çatmışdıq?! Titrəməyə başlayan əlimi yumruq halına gətirdim. Belə zəif düşə bilməzdim. Dayanacaqdım!
Başımı təşəkkür mənasında sallayıb içəriyə doğru addım atdım. Ürəyim yerindən çıxacaqdı sanki. İlk öncə görüş mərkəzimə təmamilə şüşə ilə örtülü otaq girdi. Cəld gözümü dəyirmi masa arxasında əyləşənlər arasında gəzdirdim. O yox idi...Dərin nəfəs çəkdim içimə. Sakitləş, Suay!
Ayaqüstü insanlarla salamlaşıb Azər bəylə birlikdə masa