bilirdim. Əmirin dodaqaltı gülümsəməsi gözümdən qaçmamışdı. Otaqdakı üstü qapalı sözlər havada toqquşurdu. Sanki gizli müharibədə idik.
"Dediyim kimi, elə bir təkliflə gəldiniz ki, sizi rədd edəcək şans bizə vermədiniz. Bu sıxıntılı vəziyyətdə Ağazadələrlə mübarizə aparacaq güc əldə etdik".
Zahidovları nə vaxt, haradan vuracağımı çox gözəl bilirdim. Aylardı işdən geri qalan vaxtımı ancaq buna ayırmışdım. Son zamanlarda vəziyyətləri çətinləşmişdi. Mən də onlara təmənnasız olaraq öz layihəmi təklif etmişdim. Kim yox deyərdi ki...Yoxsa sabah keçiriləcək vacib qərar iclasında demək olar ki, heç bir şansları olmazdı.
"Ancaq sabahkı iclasda layihənin sahibi olaraq bizimlə birgə iştirak etməlisiniz". Başımı salladım.
"Əlbəttə, bunu bilirəm". İstəyim də bu idi.
"Sizi öz şirkətimizdə memar olaraq görməyi də istəyərik" - dedi gülümsəyərək. Bu bir iş təklifi idi? Yeni iş haqda düşünməmişdim heç. Əmirə çevirdim baxışlarımı. O da mənim qədər təəccüblənmişdi.
"Bu təklifi gözləmədiyim üçün tərddütdə qaldım, doğrusu. Bu haqda düşünmək istəyirəm, əgər sizin üçün bir problem yoxdursa".
"Əlbəttə, düşünün"
* * *
Aylardı qapalı olan paslanmış qapıda nəzərlərimi gəzdirirdim. İçəri girib-girməmək arasında hələdə qərarsız idim. Əmiri zorla da olsa yalnız qalmaq isyədiyimə inandıra bilmişdim. Onun da ailəsi, həyatı var idi. Kiminsə mənə görə narahat olmasını istəmirdim. Öyrəşmişdim mən...Yalnızlıq ən böyük dostuma çevrilmişdi artıq.
Buradan son dəfə çıxdığım an gözlərimin qarşısında canlandı. Yorğun, tükənmiş...Ən əsası nənəmsiz...
Sonda, əlimdəki açarı oyuğuna salıb iki dəfə sola çevirdim. Qapı açılan kimi içərinin küflənmiş iyi burun dəliklərimi göynətməyə başlamışdı artıq. Qapını biraz daha itələyib içəri doğru addım atdım. Açarı kənardakı toz bağlamış çəkməcənin üzərinə qoyub, arxamca qapını bağladım. Ayaqqabımı çıxarmadan toz bağlamış döşəmədə iz buraxaraq dəhliz boyu addımlamağa başladım.
Həyat necə də qəribədi. Aylar öncə sona gəldiyimi sanarkən, daha güclü biri olaraq