q yenidən başlanğıc yazmağa gəlmişdim. Bəlkə də qalan kiçik xatirələri yox etmək üçün...Bilmirəm...
"Suay, qaçma yıxılarsan!". Nənəmin qulağıma dolan incə səsiylə bədənimdən anlıq titrəmə keçdi. Anındaca qollarımı bədənimə sardım. Qabırğalarım bədənimə batırmış kimi hiss edirdim. İlahi, mən buna necə dözürdüm axı?
Asta hərəkətlə qonaq otağına daxil olub nəzərlərimi havasız otaqda gəzdirməyə başladım. Bütün hər şey buraxdığım kimi idi. Bir millim belə tərpənməmişdi. Tərpədəcək kim olmuşdu ki...
Otaq nəfəs alınmayacaq dərəcədə olduğundan əvvəlcə tozdan rəngi bulanıqlaşmış pərdəni kənara çəkdim, sonra pəncərəni açdım.
Gözümə masa üzərindəki telefon dəydi. O gecə...Ayazın məni məhv edib çıxıb getdiyi gecə...Ruhumu, bədənimi, qəlbimin yerə səpilmiş parçalarını toplayıb çıxmışdım o evdən. Bir daha sevməməyə söz verərək çıxmışdım. Özümü güclə evə çatdırmışdım sanki burada hər şey yaxşı olacaqmış kimi. Yenə həmin gecə vurmuşdu həyat mənə bir sonrakı zərbəsini. Tam da həmin gecə, həmin telefonla öyrənmişdim nənəmsiz həyata davam edəcəyimi. Onun nəfəsinə, qoxusuna, səsinə həsrət qalacağımı...Tam da orda öyrənmişdim həyatın mənimlə yeni bir oyuna başladığını...Dərin nəfəs çəkdim içimə. Artıq belə davam etməyi öyrənməli idim...Sanki evdə biri yatmış kimi asta addımlarla qonaq otağından çıxıb dəhlizdə irəliləməyə başladım.
Öz otağımın qarşısında ayaq saxladım. Hər şeyimə şahid olmuş bu otaq indi yaşanmışların ağırlığı ilə o qədər əzab verirdi ki mənə...Yenə beynimə tək-tək dolmağa başladı unutmağa çalışdığım tük ürpədən xatirələr. Saçımı kəsdiyim an canlandı gözlərimin önündə...
--------------------------------------------
Bütün gecə əlimə keçən hər şeyi dağıdıb tökmüş, sonra yorğun düşərək yuxuya getmişdim. Səhər oyandığımda isə yerlə yeksan olmuş otağımı görüncə anlamışdım mən həyatımın bundan sonra tam da bu otağın dağıntısı kimi olacağını. Yalnız olacağımı...Kimsəsiz olacağımı...Yazıq olacağımı...
O an aynada əksimi görüncə ağlımdan yalnız bir şey keçmişdi...Onun