mənə Qırmızı deyə xitab etməyinə səbəb olan saçlarımı yox etmək! Əlimə qayçını almış aynanın qarşısına keçmişdim tərəddüt etmədən.
"Bundan sonra güvənmək yoxdu" - deyib qayçını saçıma keçirməyimlə anındaca öz azadlıqlarına qovuşmuşdu qırmızı tellərim.
"Bundan sonra inanmaq yoxdu". Yenidən qayçını saçıma keçirmişdim sanki onların bir günahı varmış kimi...Sanki bütün bu yaşananlarda mənim günahım varmış kimi...!
"Bundan sonra sevmək yoxdu". Son sözümü də qətiyyətlə aynadakı əksimə baxaraq vurğulayıb saçımdan geriyə qalanı kəsmişdim. Artıq yox idi...Mənə Qırmızı dediyinə səbəb olan qırmızılar yox idi...
-----------------------------------------------
Başımı iki yana salladım məni bitirməyə çalışan xatirələri yox etmək istərcəsinə. Buna dözə bilməz dediyim qəlbim o qədər şeyə dözmüşdü ki...Bu səhər yataqdan qalxmaz dediyim bədənim ortalıqda o qədər səbəbsizcə dolanmışdı ki...
Tərəddütlə içəri doğru addımladım sanki bir başqasının otağıymış kimi...Mənə yad gələn yatağın kənarına əyləşdim asta hərəkətlə. Nənəmin son dəfə bu yataqda oturması canlandı gözlərim önündə...Sanki hiss etmişdi bir daha bura qayıda bilməyəcəyini. İcazə verməmişdim ona. Ağzını açmağa imkan verməmişdim. Lənətə gələsən! Niyə qoymadım ki, onu danışsın?! Son dəfə içini boşaltsın.
* * *
Yorğun düşmüş halda bədənimi güclə divana çatdırdım. Ayaq barmaqlarımdan tutmuş saç diblərimə qədər sızıltını hiss edirdim. Bütün evi başdan ayağa yuyub təmizləmişdim. Yoxsa toz iyindən nəfəs çəkilməzdi bu evdə. Həm də beləcə hər tində beynimə dolan keçmişi qovurdum beynimə sızmağa çalışdıqca.
Zorla da olsa özümü divandan ayırıb qəhvə hazırlamaq üçün mətbəxə keçəcəyim zaman qapının cingiltili zəng səsi qarışdı evin ölümcül səssizliyinə.
"Bu da kimdi?" - öz-özümə şübhəylə mırıldandım. Daha gəldiyim nə qədər olmuşdu ki, kimsə də gəlsin. Çöl qapısına doğru irəliləyib gözümü oyuğa yaxınlaşdırdım. Gördüyüm adamla əlim ayağım bir-birinə dolaşdı. Nərmin idi bu! Cəld əlimi dəstəyə atdım.
"Susi!". Qapı açılınca