heç dəyişməmişdi. Başını qucağımdan qaldırıb oturaq vəziyyət aldı.
"Atan necədi? Yəni ki, ailəsi". Üzümə elə baxırdı, sanki verdiyi sualla incinib incinmədiyimi anlamağa çalışırdı. Bir şeyi unutmuşdu ki, mən bunların hamısına hazırlıqlı gəlmişdim.
"Yaxşı, bütün ailələr kimi. Xoşbəxt...". Gülümsəməyə çalışdım. Əslində xoşbəxt olmaları yaxşı bir şey idi. Ancaq bir şeyi düşünmədən edə bilmirdim. Burada qalıb məni də Sarah kimi sevə bilməzdi?
"Suay" - əlimdən tutdu - "Sən də xoşbəxt olacaqsan. Buna layiqsən"
* * *
Aylar sonra öz yumşaq yatağıma qovuşmuşdum nəhayət ki. Yastığımı qarnıma sıxmış, eləcə tavanı izləyirdim. Həyat məni okeanın digər tərəfinə sürümüşdü, ancaq yenə burada idim. Yerə çırpılmış, ancaq qanayan dizlərimə inad yenə ayağa qalxaraq qaçmağa başlamışdım. Sabah olanlardan sonra yenə özümdə qaçmağa qüvvə tapa biləcəkmiydim? Düzgünmü edirdim? Yoxsa həyatımın səhvinəmi yol verirdim? Bilmirəm...Sadəcə ilk dəfə beynimə qoyduğumu kimsənin düşüncəsini nəzərə almadan edəcəkdim. Kimsə qarışa bilməzdi. Bu mənim həyatımdı. İndiyə kimi onları dinlədim də nə oldu?
"Suay, qərarın qətidi?". Nərminin səsinə qarşı başımı azca ona tərəf çevirdim. O da mənim kimi tavanı izləyirdi. Bilirdim, narahat idi.
"Əmirdən sonra sən başladın?" - kədərlə gülümsəyərək üzünü mənə çevirdi.
"Əmir nə baş verdiyini bilmir, ancaq mən bilirəm". Gülümsəməsi yox oldu və yenidən tavana çevirdi üzünü.
"Səni bir daha o vəziyyətdə görmək istəmirəm" - səsi ciddiydi.
"Əmir də bu cümləni qurmuşdu"
"Sənin üçün narahatıq"
"Kimsə mənim üçün narahat olmasın!". Dirsəyimi yatağa basdırıb ona tərəf çevrildim.
"Həqiqətən, o qədər yaşadıqlarımdan sonra sabah olanlar məni yıxa bilər?!". Əsəbləşmişdim. Kimsə mənə görə narahat olmasın istəyirdim! Onsuzda onların məni qoruma istəkləri başıma gələn heç bir şeyin qarşısını almırdı!
O da dirsəyinə söykənib mənə tərəf çevrildi. İndi, üz-üzə idik.
"Onda niyə iş təklifinə razılıq vermədin? Həm Ağazadələrin də rəqibidi. İstədiyin bu deyil?". Həqiqətən,