, istədiyim bu idi? Onlarla rəqabət aparmaq? Yox! Yox! Mənim rəqabətə gücüm yox idi. Sadəcə zərər vermək istəyirdim. Bu, Ayazın mənə verdiyi zərərin kiçik hissəsini belə təşkil etməzkən sadəcə istəyirdim...
"İş təklifini qəbul etmək burda qalmaq deməkdi. Ancaq mən hələ buna qərar verməmişəm". Oturaq vəziyyətə gəlib qaşlarını çatdı.
"Mənə getməyəcəyini demişdin!". Dirsəyimi çəkib bədənimi yatağa atdım.
"Qalacağımı da deməmişdim"
* * *
Yataqda dartındım bədənimi açmaq üçün. Sonra yarıoyanıq vəziyyətdə ayaqlarımı yataqdan sallayıb saata baxdım. Gecə qurduğum zəngli saat hələ çalmamışdı. Kanadada yaşadığım müddətdə vərdiş almışdı bu vəziyyət məndə. Sağolsun gecə diksinmələrim mənə yuxunun nə olduğunu unutdurmuşdu. Bu qədər aydan sonda ilk dəfədi ki, yuxu dərmanı içmədən yatmışdım. Bunda, yol yorğunluğunun böyük rolu var idi...
Tam olaraq ayıldıqdan sonra ayağa qalxıb hamam otağına keçdim. Dişlərimi fırçalayıb əl üzümü yuduqdan sonra mətbəxə yön aldım. Qəhvədanı su ilə doldurub qaynamağa qoydum. Yenə səssiz idi evin hər bucağı. Həmişəki yerim olan Bakı mənzərəli pəncərəkənarına keçdim. Bu gün Nərmin işə gedəcəyi üçün axşam çıxıb getmişdi. Dəli qız universiteti bitirib, ailəsinin köməkliyi ilə kiçik butik açmışdı özünə. Bir sözlə, mənim olmadığım müddətdə hər kəs öz yolunu seçmiş, əmin addımlarla irəliləməyə çalışırdı. Bir mən idim darmadağın. Başlanğıcım kədər, ortalığım fəlakət, sonum...Onu düşünmək belə istəmirəm. Səhərə oyanacağım ümidim belə yox idi. Ancaq belə davam etməyəcəkdi! Bu gün fərqliydi! Bu gün həyatımda ilk dəfə tək başına verdiyim qərarın son mərhələsində idim. Sonu nə olursa olsun buna hazır idim! Necə hiss etdiyimi deyil aydınlaşdırmaq, onu gizləməyə belə çalışırdım. Güclü idim mən!
Qəhvədanın qaynadığını xəbər verən səslə pəncərə kənarından ayrıldım. Çay dəmləmək, süfrə hazırlamaq...Boş bir şeymiş kimi gəlirdi mənə.
Tanış melodiya səs il qonaq otağına keçib masa üzərindəki telefonu qulağıma götürdüm.
"Alo?"
"Suay, on dəqiqəyə gəlirəm. Gözlə