otaqdan  çıxıb: - qızlar  bu nə  səsdir? -  demək  istəyirdi  ki,  Saranı  gördü. Sanki  otaqdan  nə  üçün  çıxdığını  unudan  Sevil  xanım, onu  qucaqlayıb  dönməsinə  çox  sevindiyini  dedi. İşçilər  hamısı  föyedə  Saranın  başına yığışmışdırlar. Kimi  istirahəti  haqqında,  kimi  yeni  evinin  necə  olduğunu,  kimisə  onun  təbəssümünü  görmək  üçün    zarafat  edirdi. Sara  çox  sevinirdi. Belə sevincli olanda sanki daha da gözəlləşirdi. Bu  cür  gözəl  qızın  sevgilisinin olmaması onu  tanıyanlar  üçün  çox  maraqlı  idi. Soruşan  olanda  da  gülə-gülə  deyirdi ki, əgər  məni  sevən  yoxdursa  neyləyə  bilərəm. Amma  hamı  bilirdi  ki,  yalan  deyir. Çünki  Saranın heyranları  çox  idi. Kimisə  sevməməməsinin  səbəbi  onun  üçün  hələ  Ağ atlı  oğlanın  peyda  olmaması  idi. İş  otaqlarında  heç  kim  qalmamışdı. Hər  kəs  Sevil  xanımın  onlara  səslənməsini  gözləyirdi. Nəhayət, Sevil  xanım  əlini  əlinə  vuraraq:
- Hamı  öz  yerinə  keçsin!
İşçilər  narazı  halda  Sevil  xanımın  üzünə  baxırdılar. Onların  üzündəki  narazılığı  görən   Sevil  xanım  onların  narazılığının  haqsız  olduğunu  göstərmək  üçün  dedi:
- Deyəsən  Saranı  görüb  qaydaları  yaddan  çıxarmısız. Daha  sonra  üzünü  Saraya  çevirərək: 
- Bu  sənədə  aiddir, məzuniyyət  bitdi.
Hər  kəs  dağılışdı. Sara  otağının  qarşısında  dayanmışdı. Sanki  otağa  girməsinə  nə isə  mane  olurdu. Çantasından açarı çıxardı. İncə topuqları üzərində sağa - sola əyilə - əyilə, kənardan baxınca asanlıqla sezilən lakin anlaşılmayan bir tərədüd keçirirdi. Daha sonra onun bu tərəddüdünü pozan sükutun harmoniyası ilə həyəcandan qızaran yanağını sol çiyninə sürtə - sürtə nazik barmaqları ilə qapını açdı. Hər zaman olduğu kimi otağa girən Saranın ilk işi məsləhətə gələnlər üçün olan kresloya oturmaq oldu. Qəribə olanı onun bu kresloda oturan zaman bütün problemlərini dilə gətirə bilməsi idi. Səbəb onun otaqda tək olması deyildi. Dəfələrlə özünə sübut etmək üçün  otaqda var - gəl edib, kreslosunda