a oturub, hətta divanda uzanıb düşünüb - danışmağa çalışmışdı. Amma heç nə alınmamışdı. Yalnız orada... həmin kresloda oturan kimi Sara heç kimə deyə bilmədiyi dərdlərini danışmaq üçün özünə dost kirayə edirdi! (A r d ı   olacaq...)
Sara əvvəlcə bütün otağı gözdən keçirdi. O hər zaman bu otaqda nəsə tapırdı və tapdığı şey altında özünə müəmalı qalan sirləri axtarırdı. Düşünürdüki, bütün sirrlərin açarı ətrafımızdadır. Bəlkədə düz düşünürdü. Bu gün onun nə axtaracağı artıq məlumdur.
Masanın sol küncündəki şəkil onun gözündən qaçmadı. Həmin şəkili Sevil xanım Sara yeddinci sinifdə oxuyanda onun suallarından qaçmaq üçün vermişdi. Sara o vaxtlar bütün yeni-yetmə qızlar kimi imicini formalaşdırırdı. O hər zaman xatırlaya bilmədiyi anasına oxşamağa çalışırdı. Buna görədə yorulmadan Sevil xanıma cavabında anasının təsvir edəcəyi suallar verirdi. Əvvələr Saranın məyus olacağını, hər gecə yuxusunda kabus kimi valideynlərini görəcəyini düşünən Sevil xanım şəkili ona verməmişdi. Amma onun hər dəfə sual verəndə gözlərindəki həyəcan, sanki cavabdan sonra anasının onu qucaqlayıb öpəcəyini, atasının isə qızım deyərək saçlarını sığalayacağını düşünmə hissi ilə yaşaması Sevil xanımı məğlub etdi. 
Papirosdan düzəldilmiş çərçivədə olan bu şəkil Saranın valideyinlərini toy şəkili idi. Sevil xanımda onların yalnız bu şəkli var idi. Həmin şəklin həmişə Saranın yanında olmasına baxmayaraq o ilk dəfə idi ki belə dərin baxışlarla masanın sol küncünə baxırdı. Bu otağa Sara olmayanda yalnız təmizlik işlərini görmək üçün Sofiya xala girirdi. Yəqin masanın üstünü yığışdıranda çərçivəni əvvəlki yerinə qoymaq yaddından çıxıb. Şəkil hər zaman masanın sağ küncündə üzü Saraya tərəf olurdu. İndidə üzü onadır. Lakin Sara bu dəfə şəkilə öz kreslosundan baxmır. Bu bəlkədə ona mövcud olmayan kirayə edilmiş dostunun hədiyyəsidir. Əgər belədirsə çox gözəl hədiyyədir. 
Sara indi onlar haqqında düşünür. Elə indicə ağlına gəldiki, o cinayətkar pisxologiyası ilə məşğul olmalıdır. Bu işdə Sevil xanım