Günəş  yenə də  hər  zamankı yerindən  öz  şəfəqlərini  saçmaq  üçün  mavi  səmada  buludlarla  çarpışırdı. Xəfif  külək  onun  süpürgə  kimi  qalın  saçlarına  sanki  sığal çəkirdi. Bura  şəhərdən  çox  fərqli  idi. Burda  nə  bir-birinin  ardınca  düzülüb  siqnal  verən  maşınlar,  nədə ki, insan  sıxlığı  var. Küçə  ilə saatlarla  getsən  bəlkə  kiməsə  rast  gələrsən. Sara  üçün  bu  yenilik  idi. Axı  o  uşaqlıqdan  şəhərdə  böyümüşdü.  Xeyli  zaman  olardı  ki, o  tez-tez  Sevil  xanıma  belə  bir  yerə  köçmək  istədiyini  deyirdi. Amma  işə gedib  çatmaq  üçün  demək  olar ki,  bir  saatdan  artıq  vaxt  lazım  idi. Üstəlik  şəhərə  gedən  avtobusların  dayanacağına  çatmaq  üçün  Sara  evdən  on  beş  dəqiqə  yol  getməli idi. Hər  şey  çox  maraqlı  idi. Səhər  belə  gözəl  havada uzun - uzadı  yol  getmək onun üçün  xeyirlidir. Bu  gün  o  birinci  dəfə  yeni  evindən  işə  gedirdi. Yolu  dünəndən  öyrənmişdi ki, bu gün  işə  vaxtında  çata  bilsin.

- Buda  dayanacaq.
Deyəsən  adam  azdır. Sara  hamının  ona  baxmasından  narahat  idi. Burada  onu  heç  kim  tanımırdı. Hamı  bir - birindən  bu  qızın  kim  olduğunu  soruşurdu.
- Budur  avtobus  gəldi.
Şəhərlə  buranın  fərqi  yenə  hiss  olunurdu. Ucaboy, sarışın  saçlarını  arxaya  daramış  bir  oğlan: 
  Buyurun  xanım!   deyərək  nazik  səslə  Saraya səsləndi. 
- Çox  sağ olun.
Şəhərə  çatanda  Sara təsədüfən böyük pavilyona   düşən uşaq kimi  pəncərədən  gördüyü  binalara,  maşınlara,  böyük  tikililərə  baxmağa  başladı. Kənardan  baxan   bu  qızın  iyirmi  üç  ildir  şəhərdə  yaşamağına  inanmazdı. Bu  uzun  yoldan  sonra  nəhayət ki,  o  işə  gəlib  çata  bildi. Burada  hamı  onun  xətrini  çox  istəyirdi. Artıq  bir  ay  idi  ki  o,  məzuniyyətdə  idi. Ona  görə də  burdakıların  hamısı  onun  işə  gəlməsini  səbirsizliklə  gözləyirdilər. Budur  Sara  içəri  girdi. Elza  ilə  Xatirə  föyedə  idilər. Onlar  Saranı  görüb  qışqıraraq  ona  tərəf  qaçdılar. Səsi  eşidən  Sevil  xanım