axşamı da əlamətdar günlərin birinə düşmüşdü. Ya Besət idi ya İmam Zamanın mövlud günü idi. Anamın ağladığını gördüm. Dedim: Ana sizin vaxtınız gələn Cümədir. Dedi:Yox belə bir gündə Kərbəlada olmaq mənə qismət deyilmiş. Məni də apara bilməzsən? Bir az fikirləşib dedim: Ana qulluğundayam. Get hazırlaş aparım səni də. Bunu gənclərə tövsiyə edirəm ki, Əhlibeytin yanında üzü hörmətli olmaq istəyirsinizsə bunun bir yolu da elə budur. Ata ananın razılığını qazanın! (Cavan)ded: Atamı ulağa mindirdim .Anamı isə çiynimə aldım. Yağış da yağırdı. Yer palçıq idi. Az qalırdı ki, yerə yıxılım. Anam çiynimdə olduğu müddətdə hey deyirdi: Məni də apardığın üçün xeyir görəsən oğlum! Çətinliklə də olsa hərəmin qiblə tərəfdən açılan qapısına çatdıq. Allah yenə qismət etsin gedənlər bilir.Atamı ulaqdan endirdim. Anamı çiynimdən yerə qoydum. Hər ikisinin əlindən tutub İmam Hüseynin hərəminə daxil oldum. Yorğunluğuma baxmayaraq hər ikisinin əllərini buraxmadan üst başım da elə yağan yağışdan islanmış halda dedim: "Salam olsun sənə ey Əba Əbdillah!" Elə ilk salamda sanki bəsirət aləmi açıldı mənim üçün. İmam Hüseynin zərihi açıldı. Əba Əbdillahın camalını gördüm. Salamımın cavabını verib mənə baxıb, üç dəfə "Afərin" dedi. İndi ata anam dünyadan gedib. Cümə axşamları ziyarətə özüm gəlirəm. İndi hər dəfə hərəmə gəlib salam verəndə İmam Hüseyn də salamımın cavabını verir. Bunu ata anama etdiyim xidmət sayəsində qazandım". Dediyim ki, bu cür işlər, eşidilən səslər, bu mənəvi aləmə dad duz verir bu da Əhlibeytin (əs) xüsusi