Bu bütün gəncləri məhv edər... Mən bunun qarşısını almalıyam ama necə? Onları hazırki vəziyyətdə həbs etmək olmaz, maddənin gətirilişi gələn həftəyə təsadüf edir. Mən onları şünhələndirmədən alternativ bir plan irəli sürməliyəm. Öz beynimlə qızğın müzakirə apararkən arxadan gələn addım səsləri məni yayındırır. Başımı qaldırıb qarşımdakı yola baxıram. Evə çatmağıma hələ təxmini 200-250 metrə var. İlahi yoxsa onlar artıü məndən şübhələniblər və arxamca məni öldürmələri üçün adam göndəriblər. Mən addımlarımı sürətləndirdikcə o da sürətlənir... Kəlmə işadətini beymimdən keçirirəm və oyunculuğumun pik nöqtəsinə çataraq öz ürəyimdə əllərimi göyə qaldıraraq ana, ata açın qollarınızı qızınız gəlir.
Arxadakı addım səsləri daha da sürətlənir bə bir əl mənim çiynimdən yapışır. Mən arxaya çönərək gözlərimi yumub yerə çömbəlirəm. Qorxudan şokda olan bədənimin özünü müdafiə refleksi bura kimidir. Ağır-ağır nəfəs alaraq, çox çətinliklə eşidilən tərzdə:
-Məni öldürməyin....öıdürmə...
Qarşımdakı adam aşağı əyilərək üzümə baxır.
-Sən çox işləməkdən dəli olmusan?
Tanış səs... Bu səs çox tanışdı.... Üzümü ortdüyüm əllərimin barmaqlarını aralayıb qarşındakına baxıram. Hə indi hər şey aydındı. Bu səs əlbəttə ki tanış gələcək çünki bu Həsənin səsi idi. O təəccüb dolu baxışları ilə qaşlarının birini qaldırmış digərini isə düyünləmişdi sanki.... Mən onun gözlərini görəndən sonra özümü təhlukəsizlikdə hiss etdim. Həmin o təhlükəsizliyin verdiyi boşalma hissi nəticəsində mən əllərimi üzümdən çəkib yerə əyləşdim. Göz yaşlarım artıq sahibinə xəbər vermədən özünü çölə atmışdı. Həsənin içindəki narahatlıq gözlərinə yansıdı, o an mənim üçün narahat olmağı məni çox sevindirmişdi. Ən azından məni düşünən, mənə görə narahat olan bir insan var idi yer kürəsində. Bunun verdiyi təsəlli və təhlükəsizlik hissini heç nə verə bilməzdi. Mən bu narahat gözləri axırıncı dəfə Almaniyada atamla video görüntü vasitəsilə danışarkən görmüşdüm. Üzərindən aylar keçmişdi və mənim buna tam ehtiyacım var