"Buyurun". Diqqətlə gözlərimi ona dikmiş məni niyə yoldan etdiyini söyləməyini gözləyirdim. Həm, adımı da bilirdi.
"Səninlə danışacaqlarım var"
"Bağışlayın, mən sizi tanımıram"
"Bilirəm, ancaq mən səni yaxşı tanıyıram" - nəfəsini dərdi - "Danışacaqlarımız var". Tanımadığım adam mənlə nə danışacaqdı ki?
"Kim olduğunuzu bilmək olar? Məni hardan tanıyırsınız?"
"Hər şeyi deyəcəm, sadəcə mənə vaxtını ayır"
"Bu mümkün deyil". Etiraz etsəm də deyəcəkləri diqqətimi çəkmişdi.
"Xahiş edirəm, on dəqiqəlik". Qərarlı idi.
Şirkətdən beş dəqiqəlik məsafədə olan şirin bir restorana gəlmişdik. Həmin adamla üz-üzə əyləşmiş, gözlərimi bir an olsun üzərindən ayırmırdım. Elə gərgin görünürdü ki. On dəqiqə deməyinə baxmayaraq tam on-beş dəqiqədir ki, qarşımda narahatlıqla tərpənir. Gözləri məndən başqa hər yerdə gəzinirdi. Artıq səbrimin sonuna gəlmişdim.
"Vaxtımı alırsınız" - deyincə sanki indi mənim burada olduğumu xatırlamış kimi gözlərini mənə çevirdi.
"Xahiş edirəm, məni axıra qədər dinlə". Bir cavab vermədim. Çayından bir qurtum alıb boğazını təmizlədi. Bu qədər gəriləcək nə deyəcəkdi?! Ən əsası kim idi və məni haradan tanıyırdı.
"Adım Ərşaddı" - susdu və çənəsini qaşıdı - "Mən...". Danış artıq!
"Mən Ayazın dostuyam"
"Nə?!". Son anda əlim dəyən fincanı içindəki çay dağılmadan tuta bilmişdim. Bu adam nə dedi?!
"Xahiş edirəm dinlə!"
"Heç vaxt!". Bura qədər onun üçün gəlmişdim?! Ahh! Çantamı götürüb ayağa qalxacağım zaman əlini əlimin üzərinə qoydu.
"Dinlə, xahiş edirəm" - sözün əsl mənasında yalvardı. Qalxmaq üçün yenidən bir həmlə etməyincə əlini geriyə çəkdi.
"Suay, hər şeydən xəbərim var. Onun etdiklərinə əsla haqq vermirəm. Belə davranmaqda sonuna qədər haqlısan. Ancaq, dinlə, deyəcəklərim vacibdi". Qarşımdakı peşmanlıq dolu baxışlar Ayaza aid olmalı idi, heç tanımadığım adama yox! Niyə qalxıb getmirdim?! Bu bədən niyə tərpənmirdi yerindən?!
"Hər şeyi bilirəm. İnsanlıqdan uzaq etdiyi hərəkəti...Həyatına necə zərbə vurduğunu təsəvvür edirəm".