". Hıh, təsəvvür edir?! Gülümsəməmi saxlaya bilmədim. Hər kəs kimi səni başa düşürəm desə bundan daha məntiqli olardı. Çayından bir qurtum daha aldı. Çətinlik çəkdiyi üz ifadəsindən hiss olunurdu.
"Peşmandı". Eşitdiyimlə gic gülmək hissi gəldi.
"Peşmandı?!" - dedim istehzayla. Peşmançılıq və Ayaz?! Bir ara buna səhərə qədər gülməli idim.
"Sən getdikdən sonra dağıtdığı qədər dağıldı". Bu adam məni nə sanırdı?! Əlimi hirslə masaya vurunca bir-iki insan bizə tərəf çevrildi.
"Bunları dinləmək istəmirəm! Məni bura onu müdafiə etmək üçün gətirmisən?!". Həqiqətən, oradan baxanda axmaq birinə bənzəyirdim?!
"Yox! Yox! Onu müdafiə etmirəm! Qətiyyən!" -təlaşla dillənib əllərini qarşısında salladı.
"Onun yaşadıqlarını deyirəm sadəcə". Bu adam mənim səbrimi sınamaq üçün göndərilmişdi, deyəsən! Hə! Hə! Başqa cür ola bilməzdi! Masanın üzərindən ona doğru əyildim.
"İnan, mənim yaşadıqlarımı bilsən ürəyin dayanmaz" - deyincə rəngi ağardı. Aldığı sima görülməyə dəyərdi. Alnını ovmağa başladı.
"Bilirəm, bilirəm. Hər şeyi bilirəm" - gözlərini masa üzərində birləşdiriyi əlinə endirdi.
"Səni çox axtardı". Hələ də susmurdu!
"Onun nə etdiyi məni maraqlandırmır!" - bu dəfə səsim daha yüksək çıxdı. Ayağa qalxırdım ki mənə uzatdığı kağızla yenidən yerimə əyləşməli oldum.
"Bu nədi?"
"Səni axtarmaq üçün tutduğu insanların siyahısı". Nə?! Bunlar iki dost başlarını itirmişdilər! Cəld kağızı əlimə alıb açdım. Qırxa yaxın insan adı var idi burada. Gözlərimi ona çevirincə yenidən dilə gəldi.
"Heç biri sənin izini tapa bilmədi deyə işdən qovulublar". Həqiqətən, məni tapmaq üçün adam tutmuşdu?
"Səni axtarmaqdan əl çəkmədi heç zaman. Yeni birini tutmuşdu, ancaq səninlə qarşılaşınca onu da qovdu". Nədənsə bu qovdu sözünün altında daha başqa şeylərin yatdığını sezirdim. Məsələn, bir-iki yumruq kimi.
"Neçə illik dostumdu, ancaq onu heç belə görməmişdim". Yenə onu müdafiə edirdi!
"Bəsdi! Elə bir insan tanımıram mən! Bu qədər!". Bütün hirsimi kağız parçasından çıxıb