qarşısına tulladım. Gözü bir an kağıza ilişsə də yenidən həmin günahkar baxışlarını mənə dikdi.
Ağzını açıb bir söz demək istəyərkən ayağa qalxıb iki əlimi də masaya yerləşdirərək önə doğru əyildim.
"Onun haqqında məni heçnə maraqlandırmır! Bitti!" - sözləri tək-tək vurğulayıb çantamı əlimə aldım.
"Sağol!" -geriyə çevrilib irəlilədim. Lakin eşitdiyimlə yenidən ayaq saxlamalı oldum.
"O səni sevir, Suay!". Ayaqlarım yerə yapışdı sanki. Nə dedi bu adam?!
"Sənə olan qəzəbinin də səbəbi budu. Çünki, ilk dəfə birini səbəbsiz sevir"
"Sus!" - hirslə geriyə çevrildim.
"İlk dəfə biri, onu doğru bildiklərinin yanlış olduğu üzərində düşünməyə vadar edir"
"Sus dedim!" - qışqıraraq ona doğru addımladım - "Sevgini bu qədər ucuzlaşdırma!". Bu dəqiqə bütün restoranın bizə baxması vecimə belə deyildi! Ulğumum üzərində yuva qurmuş qəzəbimi, ancaq qışqıraraq yox edə bilərdim.
"Müdafiə etdiyin o sadist adam, sadəcə, insanlara əzab verməyi sevə bilər!". Baxışlarını yerə endirdi. Ah, dilini uddu deyəsən!
"Nədi, indidə müdafiə et çox sevdiyin günahsız dostunu! Niyə susursan?!"
"Bilmədiyin şeylər var". Allahım, başımı itirəcəkdim! Dərindən nəfəs alıb üzümə düşən saçımı geriyə atdım. Sakit olacaqdım..!
"Nədi mənim o bilədiyim şey?" - səsimi sakit tutmaq üçün içimdə böyük savaş verirdim. İçimdəki alov hər an sözlərə qarışıb ağzımdan çıxa bilərdi.
"Bunu, ancaq Ayaz deyə bilər". Bir daha dərin nəfəs çəkdim içimə. Bu dəqiqə, masanın üzərindəki fincanı divara çırpmaq istəyimi güclə basdırırdım.
"Əgər bu Ayazla məni danışdırmağın bir yoludusa, inan mənə çox axmaqcadı"
"Səninlə danışdığımdan xəbərsizdi"
"Bunun heç bir mənası yoxdu". Biraz daha burada qala bilməyəcəkdim! Geriyə çevrilib çıxışa doğru addımlamağa başladım. Lənətə gələsən! Ayaz sanki bir xalta olmuş boynumdan sallanırdı! Günah məndədi! Başdan buraya gəlib onu dinləməyəcəkdim!
Evə girən kimi ilk işim acı qəhvə hazırlamaq oldu. Günün yorğunluğunu, ancaq bununla ata bilərdim. Qəhvə fincanımı da əlimə