ə alıb düşüncələr diyarım olan pəncərə kənarına keçdim. Bu gün baş verənlər yenidən tək-tək film fraqmenti kimi gözlərim önündə canlanmağa başladı.
Ayazın dostunun dedikləri...İnanması o qədər çətin sözlər demişdi ki. Həqiqətən, peşmanmıydı? Mən içimdəki nifrət qarışıq acıyla okeanın digər tərəfinə sürünərkən o bircə qram peşmanlıq yaşamışmıydı? Adam tutubmuş məni tapmaq üçün! Nə mənası var ki, baş verənlərdən sonra bütün bunların! Peşman olan insan həmin gecə niyə məni bir başıma qoyub getmişdi?! Hıçqırıqlara boğularkən yenə də gözləmişdim onu. Bir ümid qayıdar deyə. Onu bağışlamasam belə əlimdən tutub bircə kəlmə peşmanlıq dolu bir söz deyər deyə!
Dilimə qəhvə dəyməyincə fincanı dodaqlarımdan uzaqlaşdırdım. Ah, bitmişdi! Geriyə çevrilib fincanı şkafın üstünə qoydum. Bir-bir evin işıqlarını söndürərək otağıma gəlib çıxmışdım. Üzərimi dəyişib yorğun bədənimi yatağa atdım. Yuxunu ən qısa zamanda geri çağırmalı idim. Çünki, sabah olduqca yorğun bir gün olacaqdı...
* * *
Nərminin butikinə doğru irəliləyirdim. Səhər yenə zəngli saatdan tez oyanmış, işə biraz daha erkən getmişdim. Ancaq nahardan sonra Azər bəy yığıncağa hazırlaşmaq üçün zorla məni şirkətdən göndərmişdi.
İçəri daxil olunca şüşə qapı üzərində sallanan zınqırovların çıxardığın səsə baxmayaraq mənə tərəf dönən olmamışdı. Deyəsən, müştəri olduğumu sanmışdılar. Nərmin, üzərindəki xüsusi formadan satıcı olduğunu anladığım xanıma nəsə izah edirdi.
"Hmm! Hmm!" - deyə boğazımdan səs çıxaran kimi ikisi də üzünü mənə çevirdi.
"Müdürünüzü çağırın, bu nə məsuliyyətsizlikdi müştəriyə qarşı" - dedim qaşlarımı çataraq.
"Müdür sənə qurban" - deyə Nərmin mənə yaxınlaşıb yanağımdan öpdü.
"Yaxşı, yaxşı bu dəfəlik keçdim günahından" - deyincə gülməyə başladı.
"Həm paltarımı göstər görüm necə bir şeydi". Dünən yolda olarkən bu günkü yığıcaq üçün mənə öz zövqünə uyğun paltar ayırmağını istəmişdim. Ona geyim məsələsində gözüqapalı güvənirdim.
"Keç otur, gətirirəm" - deyib yanımdan ayrılınca mən də rahat