i xanım idi.
Bizi görüncə süni gülüşlərini taxdılar dodaqlarına.
"Yoxsa, bu xanım məşhur memardı?" - deyə sarı saçları biz-biz durmuş xanım gülümsəyərək dilləndi.
"Bəli, özüdüki var" - Azər bəy cavablayınca xanım elə bir öpdü ki, iki yanağımdan sanki peçat qoydu. Səmimiyyətsiz!
Geri çəkilincə digər xanımla əl-ələ görüşdük. Bu, digərindən fərqli olaraq mədəni birinə bənzəyirdi.
"Bu aralar sizin haqda çox eşitmişik" - dedi yenə sarı saçlı xanım. Cavab olaraq yalandan dodaqlarımı qıvırdım yana doğru.
"Çox gənc olmağınıza baxmayaraq belə uğur qazanmısınız. Sizi tutan olmaz" - sonda göz vurdu. Ah, birdə sözünün yerini bilmir!
"Hər bir uğur çox çalışmaqdan gəlir. Təbii, bu sizdə yoxdusa məni anlamağınız biraz çətin ola bilər" - deyincə səmimiyyətsiz gülüşü yavaş-yavaş üzündən silinməyə başladı. Deyəsən maskası yox olurdu. Aradakı gərgin havanı Azər bəyin səsi pozdu.
"Suay xanım, gedək sizi daha tanış edəcəyim insanlar var". Onlarla sağollaşıb yenidən insanların arasında irəliləməyə başladıq.
"Çox sağolun" - dedim Azər bəyə məni oradan uzaqlaşdırdığı üçün.
"Sizdən qorxdum, doğrusu"
"Niyə?"
"Xanımın üz ifadəsini görmədiniz?" - deyib gülməyə başladı.
"Bunu özü istədi" - deyincə birlikdə qəhqəhə atdıq.
Artıq bir saatı geridə qoymuşdum. Bu müddət ərzində o qədər insanla tanış olmuşdum ki, birinin belə adını yadımda saxlaya bilməmişdim. Sözün əsl mənasında insan zəhərlənməsi yaşayırdım. İndi isə öz qabığıma çəkilmiş, bir kənarda şərabımı içirdim. Önəmli qonaqları gəldiyi üçün Azər bəy yanımdan ayrılmalı olmuşdu.
"Yaxşı seçimdi". Arxadan eşitdiyim səslə əlimdəki bardağı dodaqlarımdan uzaqlaşdırdım. Bir dəqiqə, bu səs...! Geriyə çevrildim. Axı, bu...Necə yəni?!
"Salam mən,