baxmağa çalışırdım gözlərinin içinə. Bu dəfə qaçırmayacaqdım gözlərimi o qaralardan. İnadsa inad! Nifrətsə nifrət!
Qısa bir an gözlərini yanımda əyləşən Azər bəyə çevirib yenə mənə döndü. İndi qışqırıq atan qara gözlərin səbəbi nə idi belə?!
Qoluma toxunan əllə diksinib gözlərimi Azər bəyə çevirdim.
"Sizinlədi" - dedi gözləri ilə orta yaşlı adamı işarə edərkən. Bir şey anlamamışdım. İndi niyə bu otağa sükut çökmüşdü?
Orta yaşlı adam sual dolu baxışlarımı görmüş olacaq ki, gülümsədi və bir daha təkrarladı sözlərini.
"Suay xanım, bir müddət Ağazadələrlə işləməyinizə baxmayaraq indi bizim rəqibimizlə eyni cəbhədə olduğunuzdan danışırdım" - sona doğru ciddi vəziyyət aldı. Bunun nə mənası vardı ki? Üzümə sabitlənən sayını bilmədiyim gözlərdən narahat olurdum artıq.
"Bu adam kimdi?" - deyə soruşdum sadəcə Azər bəyin eşidəcəyi tonda.
"Baş memar" - deyə cavabladı eyni tərzdə. Bəs Sənan? Ona nə olmuşdu? Ah, böyük ehtimalla Ayaz onu qovmuşdu.
Düşüncələrimdən ayrılıb məndən cavab gözləyən adama yönəltdim diqqətimi.
"Bəli"- boğazımı təmizlədim - "Bəzən həyat gözləmədiyimiz şeylər çıxarar qarşımıza. Elə bir vurar ki səni, çaşıb qalarsan. Bu səbəbdən kimsəyə güvənməyəcəksən" - sözləri tək-tək vurğuladım gözlərimi bir an belə Ayazdan ayırmadan. O tanıdığım duyğusuz adam hələ də üstündəki çaşqınlığı atmamışdı. Üzümə elə baxırdı ki...Peşmanlıq dolumu?
Gülümsəməyə çalışıb gözlərimi yenidən orta yaşlı adama çevirdim.
"Yoxsa, indiki vəziyyətlə çox qarşılaşarsınız". Adamın qaşları havalandı, ancaq bir söz söyləmədən qarşısındakı sənədi açdı. Yenidən otağı uğultu bürüyərkən, bu dəfə o tanış qalın səs əks-səda verdi otaqda.
"Demək, Suay xanım sizinlə işləyir". Gözlərimi üzərimə dikilmiş ürkütücü qaralara çevirdim. Adımı xüsusilə vurğulamışdı. Aylardı eşitmədiyim bu səs...Sanki qalın səs dalğaları qanıma qarışıb ürəyimə doğru yön aldı. Sonra geri qayıtdı və yenidən həmin yöndə istiqamətləndi. Bir daha...Bir daha...Və bir daha! Hər dəfəsində ürəyim daha da çıxmağa