başladım.
"Suay, dayan!". Daha da yaxınlaşdığını hiss edirdim. Addımlarımı itiləşdirdim. Bu dəqiqə, onunla danışmaq ən son istəyəcəyim şey belə deyil!
"Qırmızı!". Ayaq saxladım. Qırmızı...Nə çox sevirdim onun mənə bu səslənişini...Sadəcə ona aid idi...
Qarşıma keçincə bir addım gerilədim. Üz-üzə idik. Bu sərt qoxusu...Zibil!
"Danışmalıyıq". Sadəcə enib qalxan sinəsinə baxırdım. Nəfəs-nəfəsə idi. Onunla danışmayacaqdım! Heç vaxt!
Yanından keçmək istəyərkən qolumdan tutdu. Toxunuşu ilə bədənimə elektrik dalğası yayıldı sanki. Cəld qolumu geri çəkib əlindən xilas etdim.
"Birdə mənə toxunmağa cürət etmə!" - sözləri tək-tək vurğuladım işarə barmağımı ona uzadarkən. Sonra iti addımlarla yanından keçib yola doğru irəlilədim.
"Dayan, Suay!". Arxadan səslənməsinə əhəmiyyət vermədim. Getməli idim buradan! Getməli idim!
Birdən qulaqbatırıcı siqnal səsi ilə diksinib, refleks olaraq başımı sola çevirdim. Üzərimə gələn maşını görüncə bədənim qıc olub qaldı.
"Suay!".
Nə olduğunu anlamadan ayaqlarım yerdən kəsildi və yerə çırpıldım. Qulaqlarımda sadəcə nəfəs alış verişimin səsi var idi. Kənardakı səslər uğultu kimi gəlirdi mənə. Dikəlmək istədim ancaq ayağımdan ağrı qopunca sadəcə inildəyə bildim.
"Qırmızı, yaxşısan?!". Həyəcanlı səs çox yaxınımda idi. Başımı qaldırınca Ayazla göz-gözə gəldik. Nə...nə olmuşdu axı?! Cəld gözlərimi ətrafda gəzdirdim. İnsanlar başımıza yığışmışdı. Yenidən gözlərimi Ayaza çevirdim. Əli ilə üzümü qavradı.
"Qorxma, keçdi". Fısıltılı səsinə qarşı yuxudan ayıldım sanki. Ayazın üzərində idim. Maşın vurmamışdı! Ayaz xilas etmişdi...!
Onun üzərindəydim...!
Əlini üzümdən itələyib ağrıyan ayağıma inad sarsaq hərəkətlə ayağa qalxdım. Hər kəs dəhşətlə bizi izləyirdi.
"Maşının altına atırsan özünü, axmaq!". Adamın biri əlini havada yelləyərək mənə doğru gəlirdi.
"Nə dedin sən?!". Ayaz hirslə ayağa qalxıb adamın boğazından yapışdı.
"Bir də təkrarla görüm!". Adamı geri-geri itələyərək maşına söykədi. Ətrafı qışqırıq səsləri