ödəyib qaçaraq içəri daxil oldum. Əvvəlcə çaşqınlıq yaşasam da sonra Əmir dediyi kimi üçüncü mərtəbəyə qalxdım sağdakı pilləkənlərlə. Ətrafa baxındım təlaşla. Odur...Görmüşdüm..!
Ona tərəf qaçmağa başladım.
"Necədi vəziyyəti?!". Məni görüncə oturduğu stuldan qalxıb qollarımdan tutdu.
"Sakit ol. Ciddi bir şey olmadığını demişdim sənə". Dərin nəfəs alıb dilimi quruyan dodaqlarım üzərində gəzdirdim. Bu mənim özümdən asılı olan bir şey deyildi ki...Sevdiyim daha birini itirməyə dayana bilməzdim!
"Gəl, əyləş". Yönləndirdiyi stulda oturduq birlikdə. O qədər təmkinli idi ki...Sanki içəridə olan onun yoldaşı ilə körpəsi deyildi. Heyran qalırdım, doğrusu.
"Bu qədər sakit qalmaq üçün nə içirsənsə mənə də adını de". Gülümsəyib əlini çiynimə qoydu.
"Bunun üçün həkim olmalısan"
"Həm, sən niyə buradasan?"
"Belə təlaşlanacağını bildiyim üçün səni gözləyirdim. Bayaqkı vəziyyətdə Xədicənin yanına girsəydin yenə ağlamağa başlayacaqdı. Onsuzda güclə sakitləşdirmişəm". Ah, çox axmağam!
"Həkim nə dedi?". Alnını qaşıdı gərginliklə.
"Ciddi bir şey yoxdu. Bu aylar belə sancılar normaldı. Ancaq gəl onu Xədicəyə başa sal" - nəfəsini buraxdı bezginliklə. Sonra gülümsəməyə başladı.
"Bayaq onu görsəydin. Xəstəxananı inildətdi qışqırıqları ilə". Həmin anları gözlərim qarşısında canlandırınca bədənim ürpərdi.
"Hey, nəyə gülürsən?! Arvadın orda sancı çəkir! " - əsəblə dillənib qoluna vurdum. Burda gülməli nə var idi ki?! Bu dəfə qəhqəhə atmağa başladı. Yüksək stresdən başını itirmişdi deyəsən.
"Bayaq həkimə atdığı şilləni görsəydin, inan mənə sən də gülərdin". Nə?! Dəhşətlə açdım gözlərimi.
"Sən...Sən ciddisən?!". Gülərək başını sallayınca mən də qəhqəhə atmağa başladım. Allahım, həkimə şillə vurmaqda nə idi!
Bir müddət sonra qəhqəhəmizə son verincə ayağa qalxdım.
"Gedib Xədicəni görək". Başını sallayıb ayağa qalxdı. Nə yalan deyim bir an həyəcanlanmışdım. Kanadadan gəldikdən sonra belə onu görməmişdim.
Bəyaz xəstəxana qapısını döyüb yavaşca araladım. Bir səs