hara gedirdi?! Dodaqlarımı hirslə bir-birinə basdırdım. Bu adama cavab vermək heçnəyi dəyişdirmir! Yenə otağa sakitlik çökdü. Eləcə otaqda nəfəs alış verişlərimizin səsi rəqs edirdi. Qarşımdakı bu adam...Mənim üçün nə olduğunu belə bilmirəm. Kimdi o? Sanki gördüyün yuxunun ondan ibarət olub da kimliyindən xəbərsiz olduğun biri. Yuxu boyunca üzünü görməyə çalışıb da bacara bilmədiyin biri. Mənim üçün sadəcə bundan ibarət idi...

"Niyə bu ev?" - səssiz otaqda öz səsim qulaqlarıma doldu. Üzünü mənə çevirdi.

"Niyə bu ev, Ayaz? Mənə əzab verməkdən həzz alırsan, yoxsa əzab çəkərkən görməkdən?". Eləcə baxırdı gözlərimə. Gözlərini qırpmadan...
Bu susqunluğu mənə dəli cəsarət gətirirdi.

"Yoxsa...alçaqlığını xatırlamağım üçün gətirmisən?" - dodaqlarımı qıvırdım - "Heç unutmadım ki, Ayaz".

Ayağa qalxdı. Arxası mənə dönük idi. Bir söz deməyini gözləyirdim, sadəcə. Bir söz! İnkar edəcək bir söz!

"Bir saata gələcəm. Sakit dur" - dedi üzümə belə baxmadan sonra çıxıb getdi. Oradaca qaldım. Qəlbimə batan yaşanmışların ağrısı ilə. Dilimdə söylənməmişlərin açdığı yara ilə. Boğazımda qurumuş düyünlərin sızıltısı ilə...

Əlimə düşən bir damla yaş oyatdı məni yatdığım çarəsizlik yuxusundan. Kimin arxasınca baxırdım belə?! Cəld göz yaşlarımı silib ayağa qalxdım. Axmaq! Hələ də ümid edirdim arsızca!

Ətrafa baxmağa başladım buradan bir çıxış yolu tapmaq üçün. Çıxış qapısı təbii ki bağlı idi! Arxa tərəfə keçdim bəlkə başqa bir çıxış qapısı olar deyə, ancaq yox idi. Zibilə qalasan! Həyət evində həmişə ikinci qapı olardı! Aşağıda bir şey tapmayınca qaçaraq ikinci mərtəbəyə çıxdım. O lənətə gəlmiş otaqdan başqa əlavə iki otaq daha var idi. Bir neçə də hamam otağı.

"Off, Ayaz, off!". Başımı əllərim arasına aldım. Burada da bir çıxış yolu yox idi! Bütün əlimi qolumu bağlamışdı!

Sonda, üzərimdə dünəndən qalma qırışmış paltardan xilas olmaq qərarına gəlib Ayazın qoyduqlarını geyinməli olmuşdum. Şort əynimə otursa da köynək böyük gəlmişdi. Hər nəysə! Bu