u problem edilməyəcək qədər boş bir şey idi.

Otaqdan çıxıb ətrafa baxmağa başladım. Yuxarı doğru kiçik bir pilləkən var idi. Heç diqqətimi çəkməmişdi. Tərəddütlə yuxarı qalxdım həmin pilləkənlə. Qarşıma kiçik qapı çıxınca əlimi dəstəyə atıb aşağı çəkdim. Bağlı olsa da, açar üstündə idi. Bir anlıq içəri girib girməməkdə tərəddüt etsəm də, sonda girmək qərarına gəldim. Ayaz gələnə qədər baxıb çıxardım.

Açarı bir dəfə sağa çevirdim. Kilidin açılması səsi eşidildi. Qapını əlimlə itələyincə taxta qapı cırıltılı səs çıxardı. Azca başımı aşağı əyib içəri daxil oldum. İçərinin soyuqluğu bədənimlə təmasa girmişdi belə. Cəld əllərimi bədənimə doladım. Deyəsən, burada istilik sistemi yox idi.

Yavaş-yavaş içəri doğru addımladım. Divarlar insan portretləri ilə dolu idi. Eləcə də döşəmə...Yağlı boyanın tünd iyi ürəyimi bulandırırdı. Ətraf səliqəsiz idi. Bir sözlə, hər şey hər yerdə idi. Necə yəni, indi bura Ayazındı? O buz torbası rəsmdəmi çəkir? Onun haqqında daha bilmədiyim nə qədər şey var?

Otaqda gəzindikcə bir cüt göz rəsmi çəkdi diqqətimi. Taxta masa üzərindəydi. Qadın gözü idi...İri, qara gözlər. Uzun kirpiklər...Nədənsə sol tərəfimə ağırlıq çökdü. Görəsən bu
gözlərə sahib qadın Ayazın həyatının harasındadı? Əgər belə gözəl işləyibsə, deməli o gözlərə çox diqqətlə baxıb. Deməli o qadına çox dəyər verib...

"Buradasan!". Ayazın həyəcanlı səsinə qarşı dik atıldım. Əlini qapının qulpuna dayamış, nəfəs-nəfəsə idi.

"Burada nə işin var?". Özümü valideyninin qoyduğu qadağanı pozan uşaq kimi hiss edirdim. Niyə belə uzun qalmışdım ki, burada?!

"Mən, şey...". Qapını buraxıb mənə doğru addımladı.

"Getdin sandım". Çaşqınlıqla üzünə baxdım. Mən acılayacaq sanmışdım. Hələdə nəfəsini nizama sala bilməmişdi.

"Hər tərəf bağlıdı necə gedə bilərəm?". Gülümsəyincə gözlərim qeyri-ixtiyari yanağındakı batığa ilişdi. Yeni çıxmış saqqalı arasında elə məsum qalırdı ki...Nə?! Nə düşünürdüm mən belə?! Cəld qarşıma döndüm.

"Nə oldu?". Səsində gülüş hiss