olunurdu. Başımı iki yana sallayıb diqqətimi rəsimdəki bir cüt gözalıcı gözlərə çevirdim. Sol tərəfimdə atış ritmi pozulmuşdu.

"Çox gözəldi". Bu heyranlıq dolu səs mənə aid idi?!

"Bu dağınıqlığa gözəl deyirsənsə...". Qollarını qoynunda birləşdirib divara söykəndi.

"Onu demirəm" - çənəmlə rəsmi işarə etdim - "Gözalıcıdı".

Cavab gəlməyincə gözlərimi Ayaza çevirdim. Gülümsəyirdi. Ancaq bu başqa gülümsəməydi. Kədərin dodağına əks olunmuş kölgəsi kimi...

"Elədi". Ah, dediyi yeganə söz bu oldu. Rəsmə baxarkən dərinləşmiş baxışlarından ona nə qədər dəyər verdiyi hiss olunurdu. İndi boğazımdakı yanma da nədi belə?

"Belə incəliyinə qədər çəkmisənsə, demək dəyər verdiyin biridi". Diqqətlə üzünü incələyirdim. Başını yuxarı-aşağı salladı.

"Özüdə çox. Bir baxışıyla insanın canını alardı". Bir dəqiqə, bu cümlə çaşdırmışdı məni.

"Alardı?". Keçmişdə niyə danışdı ki? Ayrıldığı sevgilisidi? Əgər elədisə hələdə unuda biləyib.

"O yaşamır, Qırmızı. O ölüb" - sona doğru səsi çıxmayacaq qədər qısıldı. Ah, bu da nə idi? Üzündə acı çəkən ifadə var idi. Onu heç belə görməmişdim.

"Mən..." - udqundum - "Mən, nə deyəcəyimi bilmirəm". Gülümsədi.

"Deyiləcək nə var ki" - iç çəkib yenidən rəsmi izləməyə daldı. O gözlərdəki kədəri ilk dəfə idi görürdüm. Elə baxırdı ki rəsmə.Necə deyim...Həsrətlə...

"Onu çox sevirdin". Sanki bu sözü ona deyildə qəbul etmək üçün öz-özümə təkrarlayırdım. Elə qəribə səslənirdi ki. Bədənimə doladığım əlimin birini sıxılan ürəyimin üstünə qoydum. Nəfəsimi alırdılar sanki.
"Kim anasını sevməz ki".

Dörd söz qulağımda cingildəməyə başladı. Ana?! Bu gözlər onun anasınamı aid idi?! Bir saniyə əvvəl sıxılan qəlbimə xəncər batırdılar sanki. Gözlərimi Ayazdan ayırıb qarşımdakı rəsmə çevirdim. Şanslı qadın deyə içimdən keçirmədən edə bilmədim. Kim bilir necə gözəl imiş...Yenidən üzümü Ayaza çevirdim. Başını divara söykəmiş eləcə bir nöqtəyə baxırdı. Üzündəki o ifadə...Acı çəkirdi...! Ana sevgisinin nə olduğunu bilməsəm də