ə itirməyin nə olduğunu bilrdim.

"Mən sevmirəm" - qeyri-ixtiyari ağzımdan qaçan sözə qarşı çaşqınlıqla gözlərini mənə çevirdi. Bir neçə saniyə eləcə baxdı sonra arxasını döndü.

"Çıxaq buradan. Üşüyəcəksən" - qapını açıb otaqdan çıxınca, mən də üstümdəki çaşqınlığı atıb arxasınca irəlilədim. Niyə sevmirsən deyə soruşmamışdı belə. Vecinə olsaydım soruşardı! Hər nəysə...!

"Ayaz, mən artıq getmək istəyirəm. Bu oyun çox uzandı" - arxasınca irəliləyərkən bir tərəfdən də dilimi işə salmışdım. Gözəlliklə həll etmək istəyirdim bu işi. Nə bilim...Anasını öyrəndikdən sonra qəribə olmuşdum. Onu acılamaq, ona qışqırmaq içimdən gəlmirdi...

Qonaq otağına keçdik birlikdə.

"Ayaz, səninləyəm"

"Yenə başlama. Danışmayanacan bu evdən çıxmaq yoxdu".

"Off!" - ayağımı yerə vurdum hirslə. Heç düzəlməyəcəkdi! Günah məndədi niyə adam kimi danışmağa çalışıramsa!

"Offlama orada. Bizi ac qoyduğun üçün dönər alıb gəldim". Salafandan çıxardığı dönərin birini mənə uzatdı.

"Yeməyəcəm mən"

"Acından ölmək istəyirsən?" - qaşları havalandı. Axmaq!

"Hə!" -deyincə çiyinlərini çəkib divanda əyləşdi.

"Onda öl".

Beynimə ağır zərbə kimi endi son sözlər. Olduğum yerə mismarlandım sanki. Elə vecsizcə demişdi ki...Bu hiss...Sanki ürəyimin tam ortasına kağız kəsiyi atdılar. İncə, ancaq sızıldayaraq göynədən. Bütün sözlər boğazımda düyünlənib qaldı. Titrəyən ayaqlarımı döşəmədən ayıraraq yavaşca geriyə çevrildim. Bircə sözlə necə bədənimdəki bütün güc sovrulub getmişdi? Pilləkənlə ağır-ağır yuxarıya qalxıb qarşıma çıxan ilk qapıdan içəri daxil oldum. O anlıq keyliklə anlamasam da bədənimi yatağa atdıqdan sonda buranın
həmin otaq olduğunu anladım. O gecənin xatirələrini hər zərrəsində daşıyan otaq...Ancaq gec idi buradan çıxmaq üçün. Üzümü basdırdığım yastıqdan Ayazın burnuma dolan qoxusu qıfılladı məni bu yatağa. Eləcə uzandım üzüstü hərəkət etmədən. Didilmiş qəlbimə daha nə qədər acı verə bilərdi ki, bu otaq. Əsas əzabı verən bu otağın sahibiydi. Duyğudan