kasıb adam...!

Yanağımı yastığa basdırınca səssizcə axıtdığım göz yaşımın nəmləndiriyi hissə ürpətdi bədənimi. Allahım, heç dinclik tapmayacaqdımı bu ruhum?

Gözlərimi zorluqla araladım. Nə zaman yuxuya getmişdim belə? Ağır hərəkətlə kürəyim üstə çevrildim. Gözlərimi açıq tutmaqda çətinlik çəkirdim. Sanki qurumuş göz yaşlarımın ağırlığı çökmüşdü göz qapaqlarım üzərinə. Onsuzda qaranlıq çökdüyündən otaqda bir şey görünmürdü. Yanımda nəfəs hiss edincə bir anlıq ürkərək geriyə çəkildim.

"Qorxma". Oh...Bu səs ona aid idi. Başımı yenidən yastığa basdırıb qorxudan döyünən ürəyimin ritmini tutmağa daldım. Burada nə işi vardı? Ah, yanlış sual. Mənim bu yataqda onunla nə işim var?! Qalxmaq istəyincə onun sözləri fikrimdən daşındırdı məni.

"Bağışla" - çaşqınlıqla üzümü ona çevirdim. Həyətdəki lampanın yaydığı zəif işığın otağa süzülən şüası altında üzünü seçə bilirdim. Bir əlini boynunun altına qoymuşdu. Eləcə tavanı izləyirdi.

"Bayaq elə demək istəmədim" - yenidən doldu otağa qalın, ancaq həzin dolu səsi. Tavana dikdim gözlərimi.

"Bir sözü deyərkən qarşımdakının duyğularını düşünmürəm. Həmin an onun nə hiss etdiyi mənə maraqlı deyil. Düşünmədən öz sözümü deyirəm. O incinsə də, yaralansa da".

Bu sözləri beynimi qurudurdu. Niyə axı? Bir insan bu qədər duyğusuz ola bilərmi? Bu qədər qəddar, bu qədər eqoist...Onda belədirsə niyə məndən üzr istədi?

"Nə düşündüyünü bilirəm" - yenidən üzümü ona çevirdim. Hələ də tavanı izləyirdi boş-boş.

"Nə qədər duyğusuz, qəddar biri olduğumu düşünürsən. Bunu inkar edə bilmərəm ki, Qırmızı" - üzünü mənə çevirincə göz-gözə gəldik - "Çünki eləyəm" - yenidən tavana çevirdi baxışlarını. Eləcə qaldım söylədiklərinin təsiri ilə. Bunu özüdə bilirdi, demək. Bəs bunu düzəltmək üçün niyə bir həmlə göstərmirdi? Onun haqqında belə düşünməyə o məni vadar etmişdi. Bircə qram sevgi göstərsəydi...

"Mən heç sevgi görmədim ki" - yenidən beynimdən keçənləri oxumuşcasına dilləndi. Bu dəfə gözləri qapalı idi. Sinəsi yavaşca