a enib qalxırdı.

"Sevginin necə bir şey olduğunu bilməyən adam, onu necə başqa birinə verə bilər?" - yenə otağın ürkütücü səssizliyini onun qalın səsi basdırdı. Səsində qəribə ton var idi. Sanki danışarkən əziyyət çəkirdi.

Gözlərini açıb mənə baxdı - "İnsan sevgidən qorxub, ona sevgini öyrədən birini incitmək istəyərmi?" - yenidən gözlərini tavana zillədi. Üzə çıxan ulğumu yavaşca enib qalxdı.

"Mən incitdim"

Beynim düşüncə qabiliyyətin itirmişdi. İlk dəfə idi ki, onun dilindən özü haqqında nəsə öyrənirdim. Və bu onun öz istəyi ilə olurdu. Yenidən otağa sükut çökdü. Sadəcə nəfəslərimizin səsi toqquşurdu qaranlıq otaqda. Sanki səssizlik nəql edirdi bizə bütün yaşadıqlarımızı. Sanki bununla dinclik tapırdı ruhumuz...

"Sən gedincə bitdi sandım". Anındaca çaşqınlıqla ona tərəf çevirdim üzümü. Sanki qabırğalarım tək-tək bədənimə batıb məni nəfəssiz buraxırdı. Səsi elə çarəsiz çıxmışdı ki...

"O gecə qayıtdım, Qırmızı" - üzünü mənə çevirdi - "Üzümə baxmasan, məndən nifrət etsən də səni bir daha buraxmamaq üçün qayıtmışdım! Ancaq nə oldu? Sən yox idin! Getmişdin!". Bu sözlərindən afallasam da özümü ələ almağa çalışdım.

"Mən səni gözlədim" - sonda itirdiyim dilimi tapmışdım. İçimdə qəribə hiss var idi. Sanki ürəyimlə birgə bütün bədənim döyünürdü. Hələdə inana bilmirdim. Biz nələr danışırdıq belə. Özüdə həmin gecəki otaqda. Bunun üçünmü məni buraya gətirmişdi? Qəbul etmək istəməsəm belə özümü nisbətən daha dinc hiss edirdim.

"O qəzadan sonra ilk dəfə itirmək hissini yaşadım. Bütün axtarma çabalarım hamısı boşa gedirdi. Sən elə bir gizlənmişdin ki, Suay!". O gözləri yenə qəzəb doluydu. Otaq yenidən öz səssizliyinə dönərkən gözlərimiz kilitlənmişdi bir-birlərinə.

"Qəza?" - deyə soruşdum zorluqla dodaqlarımı aralayaraq. Yalançı gülümsəməsini dodaqlarına taxıb üzünü tavana çevirdi. Nəfəs alarkən titrəkliyi hiss etmişdim.

"Dörd yaşındaydım. Mənim üçün hər şey gözəl idi. Bütün uşaqların istəyəcəyi hər şeyə sahib idim". Saçını arxaya