darayıb barmaqlarını saçlarından ayırmadı.

"Bir gün nənəm bizə gəlmişdi. Axşam idi. Süfrə qurulmuşdu, ancaq yeməyə başlamaq üçün hər kəsin gəlməyini gözləyirdik. Hamı süfrə başında oturduqdan sonra yeməyə başlayardıq. Bu bizim evin qanunu idi". Dayandı. Sözləri çətinliklə seçirdi.

"Mən də uşaq ağlımla nənəmi bezdirirdim nə vaxt yeməyə başlayacıq deyə. Nəysə...Biraz daha gözləmişdik, ancaq gəlib-gedən yox idi. Sonra bir zəng gəldi...". Titrək nəfəs aldı. Əzab çəkdiyi üzünün hər zərrəsindən oxunurdu.

"Ağır qəza olmuşdu. Anamla, bacım..." - səsi titrəyincə dayandı. Ürəyim bir yarpaqtək titrəyirdi. İlahi, bu necə bir acıdı...İnsan buna necə dözə bilərdi?

"Ölmüşdülər, Qırmızı". Gicgahından yastığa doğru süzüldü bir damla yaş. Ağlayırdı...İlahi, buz dağı dediyim adam ağlayırdı...Döş qəfəsimi bir əl sıxırdı sanki. Bu dəqiqə, həmin yaşı əlimlə yox etməməmək üçün özümlə savaş verirdim. 'Keçdi' demək istəyirdim...Qara saçlarına toxunmaq istəyirdim. Zibil! Sanki məni arxadan çəkən nəsə var. Ona doğru atmaq istədiyim hər addımım havada qalır.

"Bir daha birlikdə o masa arxasında oturmadıq". Titrəyən səsi hüceyrələrimə qədər sızıldatdı. Sevdiyin iki insanı eyni anda itirmək...

Bu adam...Qarşımda əzab çəkən adam, mənə heç düşünmədən əzab verən adamdı. Məni əlinə düşən hər fürsətdə incidən, ən böyük alçaqlığı edən insan...Ona etdiyim nifrət canımı o qədər ağrıdır ki. Anlamıram...Onu sevərkən də əzab çəkirdim, nifrət edərkən də. Qəribədi...Ona həm bu qədər yaxın, həm bu qədər uzaq olmaq...

"Ağlama". Ayazın yumşaq səsi ayırdı məni düşüncələrimdən. Cəld gözlərimi sildim. Ağladığımı hiss etməmişdim belə.

"İndiyə kimi səni ağlatmaqdan çəkinməyən duyğusuz adam üçün ağlama". Sanki yanımdakı adam başqa biriydi. Kiçik oğlan uşağı kimi...Qara saçlı, ürkütücü qara gözlü kiçik oğlan...

"Niyə elə baxırsan?" - deyincə çaşqınlıqla gözlərimi ondan ayırıb tavana dikdim.

"Necə baxıdığımı hiss etməmişəm". Burnumu çəkib iki əlimlə gözlərimi sildim. O qara