a gözləri üzərimdə idi. Hiss edirdim...

"Mənim pisliyim səni kirlədə bilməyib belə". Anındaca üzümü ona çevirdim. Nə demək idi bu? Bütün düşüncələrim o qədər alt-üst olmuşdu ki. Bu danışdıqlarımız çox ağır gəlirdi. Nə düşünəcəyimi belə bilmirdim. Sanki ağlım bir tərəfdə ürəyim başqa tərəfdə, duyğularım isə...Bax onu özümdə bilmirdim. Bu uzanan səssizliyin içində boğulacaqdım artıq.

"Nə olacaq indi, Ayaz. Məni bura gətirdin. Bu evə, bu otağa gətirdin. Sən danışdın mən dinlədim. İndi nə olacaq, hə? Bütün bunlar keçmişdə olanları unutduracaq? Mən unudacam etdiklərini? O bədənimə dağ basan sözlərini?". Başını salladı necə gəldi. Nə düşündüyünü elə bilmək istərdim ki. Yumruq etdiyi əlini dişlərinin arasına aldı. Cavabsız saniyələr uzandıqca səbrim daralırdı. Yataqdan endim yavaşca. Nə deyəcəyini gözləyirdim ki? Mən özümü bilirdim. Ağzından çıxacaq heç bir söz yaralarıma məlhəm ola bilməzdi.

"Evlən mənimlə"

Eşitdiklərimin verdiyi çaşqınlıqla ona tərəf döndüm. Evlənmək?! Bu...bu adam nə danışır?! İstəmsizcə qəhqəhə atmağa başladım. Onun üzərimdəki iriləşmiş gözləri daha da gülməyə məcbur edirdi məni. Bu adam başını itirmişdi.

"Gülməli olan nədi" . Dodaqlarına yan gülüş hakim idi. Qaşlarını çatmış təəccüblə məni izləyirdi. Deyəsən ağzından çıxandan qulağının xəbəri yoxdu. Birdən qəhqəhəm yox oldu, ancaq sol tərəfimdə qəribə ağırlıq yarandı. Bu ani duyğu dəyişmələri heç normal deyildi. Sanki bədənim buradadı, ruhum isə onun bu qəribə davranışlarını bir kənardan izləyir. İki əlimlə üzümü ovuşdurub dərindən nəfəs aldım.

"Bu necə bir oyundu, Ayaz?"

"Oyun yoxdu! İndiyə qədər də olmamışdı!" - ayağa qalxıb qarşıma keçdi - "Mən ciddiyəm". Baxışları qətiydi. Əgər bu oyun deyilsə onda bütün bunlar nə deməkdi axı?! Düşünə bilməmək dəli edirdi məni!

"Mən getməliyəm" - yanından keçmək istəyərkən qolumdan tutub məni özünə çevirdi.

"Toxunma!". Bir anlıq afallasa da qolumu buraxdı.

"Cavab vermədin"

"Nəyə cavab verim? Bunu vicdanın rahatlasın