vururdum.

"Suay! Dostluğumuzun xətrinə". Ayaq saxlayıb ona tərəf çevrilincə o da dayandı.

"Dostluq?" - kinayəylə dilləndim. Artıq gülümsəməmi saxlaya bilmirdim.

"Hansı dostluqdan danışırsan?"

"Xahiş edirəm, qulaq as mənə. Hər şeyi izah edəcəm". Başımı etiraz edərcəsinə iki yana salladım. Əsla!

"Məndən uzaq dur" - yenidən irəliləməyə başladım. Boğulurdum artıq! Onu yanımda hiss edincə daha da gərilirdim.

"Getmə, danışaq!". Onu eşitməməyə çalışsam da alınmırdı. Səbr kasam hər an daşa bilərdi. Lənətə gələsən, uzaq durun artıq! Çölə çıxınca ətrafa baxınmağa çalışdım bu qaranlıqda taksi tapmaq ümidi ilə.

"Suay, gözlə. İzah edəcəm hər şeyi!"

"Bəsdi! Sus artıq sus!" - qışqıraraq ona tərəf çevrildim. Bunu gözləmədiyindən gözlərini döyməyə başladı.

"Getmə, Suay! Dayan, Suay! Danışaq, Suay! Nə qədər olar, hə?!". Əlimi boğazıma qoyub udqunmağa çalışdım. Əsəbdən bütün bədənim əsirdi.

"Sən!" - işarə barmağımı ona doğru uzatdım - "O gecə mənimlə danışmaq haqqını itirdin! Eşidirsən məni?! O gecə itirdin!" - səs tellərim sızıldayırdı qışqırmaqdan. Hirslə geriyə çevrilib dərin-dərin nəfəs almağa başladım. Zibilə qalmış yerdən bir taksi də keçməzmi?!

"Mən...Səhv etdim bilirəm. Suay" - qarşıma keçdi - "Danışıb düzəltmək istəyirəm. Yalvarıram, icazə ver". Yenə gic gülümsəmə gəlmişdi mənə. Bu qədər asandı yəni?! Başında beyin yerinə hansı orqan yerləşir görəsən?!

"Düzəltmək? Hansı birini?" - səsimdəki istehzanı yox edə bilmirdim. Bu qədər axmaqca fikri çox düşünmüşdü görəsən?!

Ondan bir cavab gəlməyincə yenidən mən dilə gəldim.

"Səni dost kimi görmüşdüm. Həqiqi bir dost. Ən çətin günlərimdə yanımda olan, mənə dəstək verən biriydin sən. Başa düşürsən?! Bu dostdan da irəli bir şey idi mənim üçün!". Ah! Dəli olacaqdım! Bu dəqiqə etdiyi tək şey peşmanlıqla üzümə baxmaqdı. Lənətə gələsən! Əgər peşman olacaqdınsa niyə edirdin axı bunu?!

"Sən nə etdin bəs. O gecə dediyin sözlər hələ də qulağımda cingildəyir, Sənan! Sənsə danışıb