b düzəltməkdən dəm vurursan mənə! Üzümə bax cavab ver! Hansı deyəcəyəyin söz hər şeyi unutdura bilər?!". Elə bir sima almışdı ki, qarşımda. Nədi ağlayacaqdı indi?!

"Ancaq yenədə çox sağol" - afallayınca gülümsədim - "Mənə iç üzünü özün göstərdiyin üçün". Son sözümü də deyib yanından ayrıldım.

Bir neçə metr eləcə səki boyunca irəlilədikdən sonra, gördüyüm ilk taksiyə əl salladım. Qarşımda dayanan kimi qapını açıb əyləşdim. Gedəcəyim ünvanı sürücüyə bildirib yerimi rahatladım. Bütün gecəni dikdabanda olduğum üçün ayaqlarım sızıldayırdı. Nə üçün gəlmişdim, nə ilə qarşılaşdım. Həqiqətən, mən nə yaşayıram belə?!

Məgər, nə çox mənlə danışmaq istəyən varmış! Məgər nə qədər peşman olan varmış! Nə qəribədi...Birazdan özüm özümü günahkar elan edəcəkdim. Bu düşüncəmə qarşı kiçik qəhqəhə atınca cəld əlimlə ağzımı qapadım. Sürücünün göz aynasından mənə atdığı qəribə baxış diqqətimdən yayınmamışdı. Yəqin ki, dəli olduğumu düşünür. Belə getsə onsuzda sonum elə olacaqdı...

Binanın qarşısında dayanınca pulu ödəyib taksidən endim. Mənzilin ağır qapısını var gücümlə itələyib içəri daxil oldum. Liftlə yuxarıya qalxarkən bir tərəfdən də çantamda açarı axtarırdım. Ah, sonda tapa bilmişdim. Zəfər qazanmış kimi açarı qarşımda salladım. Elə bu anda liftin qapısı açıldı və görməyi ən son istədiyim adam peyda oldu qarşımda. Tərəddütlə liftən enib ona doğru bir-iki addım atdım. Yox! Yox! Gözlərim mənə mənasız bir oyun oynamış olsun!

O zəngə basdıqca mənim beynimdə guruldayan cingiltili səs bunun doğru olduğu gerçəyini çatdırırdı beynimə. Sonda, dodaqlarından çıxardığı iyrənc söyüşlə arxaya çevrildi, ancaq elə o andaca ayaq saxladı. Çaşqınlıq dolu qaraları əvvəlcə gözlərimə dolandı, sonra başdan aşağı məni süzdü.

"Sən...Sən bu vaxtı haradan gəlirsən?". Bir addım mənə doğru atsa da çox irəli getməyib oradaca dayandı. Bunu gecə vaxtı qapıma dayanan insan soruşur?!

"Bu vaxtı hansı cəhənnəmdən gəlirsən, Suay?!" - kükrəyincə boş dəhlizdə əks-səda verdi qalın səsi.