Gözlərimi qapayıb dərindən nəfəs aldım. Yenidən gözlərimi açınca həmin ürkütücü qaralarla qarşılaşdım. Nədi məndən izahat gözləyirdi?! Bir cavab vermədən onu arxamda qoyaraq yanından keçib qapıya yaxınlaşdım. Yenə həmin sərt qoxu! Zibil!

"Bu nə haldı?! Bu geyimlə hara getmişdin?!". Dodaqaltı gülümsədim. Kürəyimin açıq olmasına heç bu qədər sevinməmişdim. Düz yanımda dayansa da mənə toxunmaq üçün bir həmlə etmədi. Qəzəbini hüceyrələrimə qədər hiss edirdim. Nə haqla mənə belə davranır?! Dərin nəfəs çəkdim içimə. Zibil! Titrəyən əlim açarı oyuğuna salmağa imkan vermirdi!

"Səninləyəm! Cavab ver!". Üzümə doğru qışqırınca sakit olmağa çalışaraq ona tərəf çevirdim üzümü.

"Sən kimsən?".

Ürkütücü baxışları gözlərimdə dondu. Yenidən qarşıma döndüm. Bu dəfə açarı oyuğuna sala bilmişdim. İki dəfə sola çevirincə qapı açıldı. İçəri daxil oldum, lakin qapını arxamca bağlayacağım zaman Ayaz imkan vermədi.

"Danışacıq"

"Burax qapını". Bacardığım qədər sakit tutmağa çalışırdım səsimi. Qapını bağlamaq üçün özümə tərəf itələdim, ancaq Ayaz elə bərk tutmuşdu ki...Mümkün olmadı!

"Mən danışacıq dedimsə, deməli danışacıq". Qapını itələyib içəri daxil oldu.

"Sən nə edirsən?! Çıx çölə!". Allahım, dəli olacaqdım! Məni dinləmədən qapını arxasınca bağlayıb mənə tərəf çevrildi.

"Hardan gəlirsən dedim sənə!" - dişlərinin arasından mırıldandı qəzəblə. Qızmış buğa yenidən geriyə dönmüşdü.

"Bu səni maraqlandırmır! Çıx evimdən!" - qapını göstərdim. Başımı itirəcəkdim! Hansı haqla evimə belə girir?!

"Mənə adam kimi cavab ver!" - qolumdan tutub arxaya itələyincə bədənim soyuq divara çırpıldı. Üzümü turşutdum çırpılmanın verdiyi sızıltıyla. İndi divarla arasına sıxışıb qalmışdım.

"Uzaq dur!" - qolumu çəkmək istədim, ancaq daha da sıxdı! Zibil!

"Cavab ver!"

"Zahidovların qalibiyyət yığıncağında idim! Sizi əzməyimizi qeyd edirdik! Oldu?! Razı qaldın?!" - üzünə doğru qışqırdım bütün qəzəbimlə! Bu gecə yaşadıqlarım nədi axı belə?!

Qolumu