u sərbəst buraxıb geriyə çəkildi. Əlini qara saçlarından keçirib istehzayla gülümsəməyə başladı. Nə oldu indi?!

"Səncə də gülməli deyil?". Nə danışırdı bu adam?! Divara sığınmış bu cümlənin sonunu gözləyirdim.

"Mənim qadınım rəqibimlə əlbir olub məni çökdürməyə çalışır". Nə...Nə?! Mənim qadınım?!

"Mənə bilirsən nə maraqlıdı?". Zorluqla udqundum. Bu sakitlik heç xoşuma gəlmirdi.

"Sən orada necə işləməyə başladın? Yoxsa..." - istehzayla başdan aşağı məni süzdü - "Bədəninin bu işdə rolu var?".

Son sözləri qulağımı kar etməyə çalışan uğultuya çevrildi. Bədənim boşaldı sanki. Zorla bir-birinə yapışdırdığım qəlbimin qırıntıları batdı tək-tək ayaq barmaqlarıma. Yox! Yox! Bu eşitdiklərim doğru ola bilməz! Əlimin birini divara söykədim yıxılmamaq üçün. Boğazımdan qalxan istilik nəfəsimi kəsirdi. O istehzalı gülüşü yox olmuşdu. Tapdığım bircə qram güclə əlimi yumruq halına gətirdim. Bu dəfə mən onu başdan aşağı süzüb gözlərinə dikdim nifrət dolu baxışlarımı.

"Bilirsən nə var?" - üzümü turşutdum - "Səndən iyrənirəm". Gözlərini qırpışdırdı bir neçə dəfə. Mənə doğru addım atınca əlimi qaldırdım.

"Gəlmə!". Dayandı. Özümü yüksəkdən yerə çırpılmış kimi hiss edirdim. Paramparça...Zorluqla udqununca bədənimə sancı dalğası yayıldı. Heçnə qalmamışdı əlimdə. Bircə qram qürurum var idi onu da məhv etmişdi amansızca.

"Get". Üzünə belə baxmadan əlimlə qapını göstərdim. Onunla eyni yerdə nəfəs almaqdansa nəfəssiz qalmaq daha yaxşı idi.
Bir millim belə tərpənməyincə beynimdən tok vurdular sanki.

"Nə dayanmısan?! Rədd ol!" - avazım çıxdığı qədər bağırdım. İlahi, əlim ayağım əsirdi. Bu necə bir şey idi axı?! Əlimi boğazıma qoydum. Axıtmadığım hər göz yaşı ulğumum üzərində düyünlənib qalırdı.

Başımı qaldırıb qarşımdakı iri cüssəyə baxdım. Ha yıxıldı yıxılacaqdı mənim kimi. Biraz daha qaldırdım başımı. Üzündə elə bir ifadə vardı ki...Heç görmək istəmədiyim. Bu sözlərdən sonra o ifadə düzgün deyildi! Acı dolu yox, nifrət dolu baxmalı idi mənim