kimi!

"Get". Tərpənmədən eləcə üzümə baxmağı çilədən çıxarırdı məni!

"Lənətə gələsən, Ayaz! Get dedim sənə! Get!" - qışqıraraq əlimə nə keçdisə dağıdıb tökməyə başladım. Hər dəfəsində qəzəbim daha da alovlanırdı!

"Get! Əl çək məndən!". Gücsüz bədənim döşəməylə qovuşacağı zaman Ayaz tutdu.

"Qırmızı!" - qollarını bədənimə dolayıb məni qucağına çəkdi.

"Burax! Toxunma mənə!" - yumruqlarımı sinəsinə vurub qollarında çırpınsam da bir təsiri olmadı. Daha da sıxdı məni özünə.

"Şşttt...Sakit" - başımı sinəsinə basdırdı.

"Burax" - zorluqla fısıldadım. Gücüm tükənincə, sinəsinə vurmaq üçün qaldırdığım əlim qucağıma düşdü yenidən. Hıçqırmağa belə gücüm qalmamışdı. Eləcə süzülürdü yaşlar yanağımı yandıraraq.

Saçlarımdan öpdüyünü hiss etdim. Paramparça olmuş ürəyim niyə belə tez-tez atırdı indi?! İstəmirdim onu. Nəfəsinə, gözlərinə, qoxusuna hər şeyinə nifrət edirdim. Onun sayəsində nifrətə doymuşdum mən. Göz qapaqlarım yavaş-yavaş ağırlaşırdı. Nəsə deyirdi, ancaq anlamırdım. Həmin keyliklə bədənimin havalandığını hiss etdim. Gözlərimi aralayacaq gücüm yox idi. Özümü qaranlığın qoynuna buraxmadan öncə yalnız bir şey eşitdim.

"Bağışla məni"

* * *

Göz qapaqlarımı aralayan zaman ilk öncə tavanla qarşılaşdım. Gözlərimi ovuşdurub yerimdə dartınmağa başladım. Bir dəqiqə...! Cəld yerimdə dikəlib boş baxışlarımı ətrafda gəzdirdim. Boz divarlar...Sadə əşyalar...Üstümdəki yorğanı kənara çəkib üzərimə baxdım. Yığıncaqdakı geyim içərisindəydim hələ də. Harda idim axı mən?! Bu...bu yataq...

"A-yaz...". Başımı iki yana salladım. Yox! Yox! Ayaz yalvarıram bunu mənə etmiş olma!

"Ayaz!". Cəld yataqdan enib qapıya doğru qaçdım. Əlimi dəstəyə atıb aşağı çəkdim, ancaq açılmadı.

"Ayaz! Aç bu qapını!" - qapıya ardarda vurmağa başladım. Bu otaqdan çıxmalıydım! Necə edərdi axı bunu?! Necə gətirərdi məni bura?!

Addım səsləri yaxınlaşınca əl saxladım. Açar səsi eşidildi, sonra qapı açıldı. Qarşımdaydı!

"Hara gətirmisən məni?! Bu da nə