ə deməkdi?!" - sinəsinə vuraraq itələməyə çalışınca qollarımdan tutdu.

"Özünə gəl". Elə sıxmışdıki qollarımı tərpədə bilmirdim.

"Burax qolumu!" - çərəsizcə çırpındım. Gülümsəməyə başladı.

"Boşuna çırpınırsan, Qırmızı". Hələ də gülürdü. Axmaq adam!

"Buraxx!"

"Yaxşı buraxacam, ancaq sakit durassan". Dərin nəfəs alıb sakitləşməyə çalışdım. Sakit olacaqdım...!

"Bax belə". Qollarımı sərbəst buraxınca geriyə getdim.

"Sən nə edirsən, Ayaz? Bu otaq..." - gözlərimi otaqda gəzdirib yenidən üzümü ona çevirdim - "Mənim burada nə işim var? Mənim bu lənətə gəlmiş gecənin xatirələri ilə dola olan otaq nə işim var, Ayaz!".

Bezginliklə nəfəsini buraxdı, sonra bir cavab vermədən yanımdan keçib içəri doğru addımladı. Heyrətlə onu izləyirdim. Mən burada əsəbdən qudurarkən o elə rahat davranırdı ki!

"Səninləyəm, Ayaz!" - hirslə qarşısına keçdim. Mənə əhəmiyyət vermədən kənardakı şkafı açdı. Bir-iki şey götürüb yatağa qoydu sonra mənə tərəf çevrildi.

"Bunları geyin aşağı gəl. Yemək soyumasın". Nə?! Qapıya doğru irəliləməyə başladı.

"Mənimlə nə oyun oynayırsan bi-" - qapını üzümə çırpınca susmalı oldum. Bu da nə idi belə?!

"Ah!!!" - ayağımı yerə vurdum əsəblə. Bütün bu yaşananlarda nədi?! İlahi, başımı itirəcəkdim!
Dabanlarımı hirslə yerə basdıraraq qapını açıb otaqdan çıxdım. Qarşıma çıxan pilləkənlə aşağı düşüb ətrafa baxmağa başladım. Ah, ordaydı! Mətbəxə keçərək qolundan tutub özümə çevirdim.

"Bütün bunlar nə deməkdi?!". Məni başdan aşağı süzüb yenidən qarşısına döndü.

"Əynini dəyişməmisən. Çox sevirsən yarıçılpaq paltarını deyəsən". Kasanın içinə yumurta sındırıb tökdü, sonra qarışdırmağa başladı. Bu adam mənlə oyun oynayırdı?!

"Yaxşı. Elə olsun". Geriyə çevrilib çıxış qapısına doğru qaçdım. Əlimi dəstəyə atıb aşağı çəksəm də açılmadı. Zibil! Bir daha cəht göstərdim. Yenə açılmadı.

"Açıl! Lənətə gəlmiş, açıl!" - təpikləməyə başladım. Əsəblərim dözmürdü artıq. Allahım, bu yaşadıqlarım nədi axı?! Bütün bunlar nə