deməkdi?!

Çarəsiz qalıb yenidən mətbəxə qayıtdım.

"Aç bu qapını!". Yenə məni eşitməmiş kimi öz işinə davam edirdi.

"Səninləyəm, Ayaz! Aç bu qapını getmək istəyirəm!". Tavanı masaya yerləşdirdi.

"Otur, yemək soyumasın". Əsəblə dodaqlarımı bir-birinə basdırmış, sadəcə onu izləyirdim. Əlinə aldığı boşqaba yemək doldurdu. Necə çıxacaqdım axı mən buradan?!
Ayazın masa üzərindəki telefonu çalınca lənət oxudum axmaqlığıma! Telefon! Görəsən hardaydı mənim telefonum? Ən yaxşısı axtarmaqdı. Geriyə çevrilib otaqdan çıxacağım zaman eşitdiyim şeylə dayanmalı oldum.

"Boşuna axtarıb özünü yorma. Telefonunu tulladım getdi". Zorluqla udqundum. Sakit olmalıydım...Sakit! Titrəyən əlimlə saçımı qulağım arxasına verib geriyə çevrildim.

"Həqiqətən anlamıram, Ayaz. Necə bir oyun içərisindəyəm mən?". Üzümə belə baxmadan yandakı sudan içib əliylə dodaqlarını sildi.

"Uzatma! Otur dedim...". Əlinə çəngəli alıb yeməyə başlayınca beynimdən tok vuruldu sanki. Bu vecsiz hərəkətləri məni dəli edirdi!

"Oturmayacam! Getmək istəyirəm! Bu lənətə gəlmiş evdən çıxmaq istəyirəm!". Əlindəki çəngəli masaya çırpınca çıxan səsə qarşı dik atıldım. Stulu kənara itələyib hirslə ayağa qalxdı. Qarşıma keçincə bir addım gerilədim. Yenə baxışları öz ürkütücülüyə bürünmüşdü.

"Keç əyləş, yeməyini ye. Mənim səbrimi sınama!". Tək-tək vurğuladı sözləri. Ah, onum sözünə əməl edəcəyimi sanırdı?! Axmaq!

"Kim kimin səbrini sınayır, hə?!" - masa üzərindəki boşqabı divara çırpdım - "Məni qaçırıb bu lənətə gəlmiş evə gətirmisən, qapını kilitləmisən! İndi kim kimin səbrini sınayır?!". Əlimə nə keçdisə sırayla divara çırpmağa başladım.

"Sən kimsən hə kimsən?! Heç kim məni burda zorla saxlaya bilməz?!". Dərin-dərin nəfəs almağa başladım. Bu da nə idi indi? Dağıdıb tökmüşdüm hər tərəfi.

"Bitdi?". Ayazın sakit səsinə qarşı afalladım. Bu sakitliyi məni dəli edirdi!

"Bitmədi!" - bu dəfə kənardakı fincanı çırpdım divara - "Bitmədi! Bitməyə-" - bədənim havalanınca çığırtı