ı qopardım dodaqlarımdan. Tək gördüyüm hərəkət edən döşəmə idi. Yox, deyəsən hərəkət edən mən idim!

"Ayaz! Burax! ". Allahım, başımı itirəcəkdim! Səs gəlməyincə yumruqlarımı kürəyinə vurmağa başladım. Dünyanı tərsinə görürdüm.

"Ayaz! Karlığın var?! Sal aşağı məni!". Birdən nə olduğunu anlamadan özümü divana atılmış tapdım. Başım dönürdü. Özümü ələ almağa çalışıb ayağa qalxdım.

"Bu da nə deməkdi?! Nə sanırsan sən məni?!". İşarə barmağını mənə uzadınca yenidən divana oturmalı oldum.

"Sakit dur! Əlini-qolunu bağlamağa məcbur etmə məni!". Bayaqkı vecsiz adam getmiş, yerinə qızmış buğa gəlmişdi. Zibil! Hansının daha yaxşı olduğunu bilmirdim belə!

Divanda geri-geri gedib yumşaq arxalığa söykəndim. Göz bəbəklərim göynəməyə başlayınca gözlərimi qapayıb dərindən nəfəs aldım. Yox! Ağlamayacaqdım...!

Divanda hərəkətlilik olunca yenidən araladım gözlərimi. Yanımda əyləşmiş, başını əlləri arasına almışdı. Bayaqkı həngamənin əksinə indi, saatın saniyə əqrəbinin səsi əks-səda verirdi səssiz otaqda. Gözlərimi bir an olsun ondan ayıra bilmirdim. Niyə bunu etmişdi? Nə istəyirdi məndən?!

"Məni buna sən məcbur etdin" - o qalın səsi doldu qulaqlarıma. Beynimdəki sualları oxmuşdu sanki. Hələ də başı əlləri arasında idi.

"Hə, yəni bütün günah məndədi, elə?!". Başını qaldırıb o qorxunc baxışlarını mənə tərəf çevirincə dilim boğazıma qaçdı.

"Yenə səsini atma başına! Əgər məni dinləsəydin bunlar olmayacaqdı!". Gözlərimi qaranlıq baxışlarından ayırıb eləcə boş-boş gəzdirdim otaqda. Onu dinləsəydim olmayacaqdı. Hıh! O məni dinləməyə cəhd göstərdimi heç?!

"Danışacıq". Yenidən qarşısına dönüncə gözlərimi ona çevirdim. Arxası mənə dönük olduğu üçün iri cüssəsi gözlərim önünə sərilmişdi.

"Danışacaq heçnə yoxdu"

"Var! Mən danışacam sən dinləyəssən!"

"Səni dinləmək istəmirəm!"

"Səndən istəyib istəmədiyini soruşmuram! Dinləyəssən deyirəm!"

"Mənə əmr vermə!"

"Sən də bir dəfə olsun mənim sözümün əksinə getmə!". Ahh! Bu deyişmənin sonu