Ey Allahım. Sənə bu məktubu yazmaqda məqsədim, səndən imdad diləməkdir. Yadımdadır, atam demişdi ki, sən bizi, bizdən də yaxşı tanıyırsan. Amma qoy yenə də, mən bu məktubda özümü sənə təqdim edim. Adım Benyamindir. Yeddi yaşım var. Suriyanın Rəqqa vilayətində yaşayıram. Nə bilim vallah... Əgər buna yaşamaq deyilirsə. Allahım, biz əslində geniş ailə idik. Evimizdə adam çox idi. Suriyaya pis adamlar gələndən sonra, biz azaldıq. Onlar mənim atamı, anamı, üç bacımı, dörd qardaşımı öldürdülər. İndi evimiz də yoxdur. Sənə bu məktubu xəstəxanadan yazıram. İndi heç kimim yoxdur. Səndən və böyük qardaşım Həmzədən başqa. Evimizə gələn sonuncu silahlı “qonaqlar” atamla anamı öldürdülər. Onda mən evimizdə deyildim. Dayımgilə, dayım oğlu Tahirlə dərslərimizi hazırlamağa getmişdim. Mənim dayım müəllimdir. Onda bir kitab var idi. Mənim də kitabım olmadığından, məcbur idim ki, dərs öyrənməyə onlara gedim, dərsimi dayımoğlu ilə bir yerdə hazırlayım. Hə... Lap yadımdan çıxmışdı. Xəbərin var, Allah? İki gün bundan qabaq bizim məktəbi də partlatdılar. Xeyli uşaq öldü. Onların içində dostlarım da var idi. Kaş ölməyəydilər. Amma onlar üçün çox da darıxmıram. Çünki onların hamısı əlaçı şagirdlər idi. İnanıram ki, sən əlaçıları cənnətə salacaqsan. Orda onlar çoxlu çörək yeyəcəklər...Allahım, o gün ki, pis adamlar mənim atamla-anamı öldürdülər, o gün evdə atam və anamdan başqa, böyük qardaşım Həmzə də evdə idi. Qonşu uşaqların dediklərinə görə, pis adamlar bizim qapını təpikləyəndə atam, qardaşımı evdə gizli bir yerdə gizlədib. Şeytanlar qapını sındırıb içəri girəndə, artıq qardaşım gizlənmişdi. Onlar atamla anamı əzabla öldürəndən sonra, evdən bir az pul və qızıl götürdükdən sonra çıxıb gediblər. Lakin onlar çölə çıxandan sonra güllə səsləri gəlib. Sonra evimiz partlayıb. İndi mən qalan xəstəxananın hansısa otağında qardaşım Həmzə də yatır. Mən bütün bu baş verən hadisələrdən çox təsirləndim. Ani olaraq gözlərim qaraldı, sanki bütün dünya mənim başıma fırlanırdı. Yerə yıxıldım. Sonra