sonra qaçaraq Ayazın otağına girdi. O qırılma səsləri nəcə də tanış gəlirdi. Mənim qəlbimi də dəfələrcə elə qırmamışmıydı?

Evə gələn kimi isti duş qəbul edib üzərimə qalın paltarlarımdan geyindim. Bayaqkı həngamədən sonra düşüncələrimi bir araya yığmaq üçün məzarlığa, nənəmin yanına getmişdim. Ondan bir cavab gəlməsə belə məni eşitdiyini bilirdim. Saatlarca tökmüşdüm içimi ona. Öz düşüncələrimi səsli eşitmək elə qəribə gəlirdi ki...Suallarıma bir cavab tapmasam belə biraz daha rahatlamışdım. Nə də olsa məni ən yaxşı başa düşən insanın yanında idim...

Zəng səsi ayırdı məni düşüncələrimdən. Qapını açan kimi qarşımda gördüyüm adamla heç də təəccüblənmədim. Əmir və onunla birgə gələn bir tonluq azarlayıcı sözlər. Xoş gəldiniz...

"Telefonun hələ də bağlıdı" - günahlandırıcı baxışlarını yox sayaraq kənara çəkildim.

"Gəl, keç içəri". Danlaqdan qaçmaq bir işə yaramırdı. Onunla üzləşməli idim. Ayaqqabılarını çıxarıb qonaq otağına keçdi.

"Əgər o telefonu bağlı saxlayacaqsansa onda heç işlətmə bizdə başımızın ağrısını bilək!". O divanda əyləşincə mən də onun yanında əyləşdim.

"Yenisini alacaqdım, unutdum"

"Başa düşmədim, mən bilən sənin telefonun var idi". Qaşlarını çatmış üzümə baxırdı eləcə.

"Xarab oldu". İstəməsəm də yalan atmalı oldum. Doğruları desəydim, hər şey çıxmaza doğru gedəcəkdi.

"Anladım, yenə heçnə deməyəcəksən. Eybiyox, həmişəki kimi gözləyərəm məndə" - ayağa qalxdı.

"Hara gedirsən? İndi gəldin"

"Yox gedim. Xədicə evdə təkdi. Səndən xəbər almayınca yoxlamağa gəlmişdim" - qapıya doğru irəliləməyə başladıq.

"O necədi? Ağrıları olur?"

"Şükür, daha yaxşıdı. Arada yüngülvari sancılar olur, ancaq çox çəkmir". Ayaqqabılarını geyinib mənə tərəf çevrildi.

"Sabah mütləq telefon al mənə zəng et. Nigaran qalıram". Gülümsədim. Məni böyük qardaş kimi sahiblənməsini sevirdim.

"Narahat olma sabah ilk işim o olacaq". Əlini çiynimə qoydu.

"Özünə yaxşı bax"

"Səndə" - qapıdan çıxdığı zaman arxasınca səsləndim -