irəliləmək istəyincə qarşıma keçdi.
"Hara gedirsiniz biz sizi aparaq. Ayaz bəyin xüsusi tapşırığı var bilirsiniz". Zibil! Onlarla gedə bilməzdim! Yoxsa Ayaz bilərdi.
"Narahat olmayın. Tez qayıdacam"
"Ayaz bəyin xəbəri var? Onun icazəsi olmadan çıxa bilməzsiniz". Bu da nə demək idi?!
"Ayaz bəyiniz mənim həyatımı idarə edə bilməz. Və" - son bir yalan - "xəbəri var" - dedim çarəsiz qalaraq.
"Üzr istəyirəm" - dedi və pərt olmuş tərzdə başını aşağı endirib geriyə qayıtdı. Əsas pərt olacaq olan mən idim. Ayaz bilsə bəlkə də işlərindən olacaqdılar. Off! Çox tez gedib gələcəm. Ayazın xəbəri belə olmayacaq.
İti addımlarla binadan uzaqlaşıb həyətin girəcəyində məni gözləyən taksiyə doğru addımlamağa başladım. Və...Budur...! Zibilə qalasan! Ayaz zəng edir! Xəbərçilik etmişdilər! Bu dəqiqə, əlimdə titrəyən telefon qanımı dondururdu. Dərindən nəfəs alıb qulağıma götürdüm telefonu.
"Hara gedirsən?!" - səsi ürküdəcək qədər sakit idi.
"İşim var" - dedim gərginliklə və qarşılığında qulaqbatırıcı səslə qarşılaşdım.
"Nə işin var?! Hansı iş sənin canından vacibdi?!". Üzümü buruşdurdum. Qulaq pərdəmi zorlamışdı səsi. Ürəyim yerindən çıxacaqmış kimi atırdı. Off!
"Tez qayıdacam". Taksiyə əyləşdim.
"Dala qayıt. Hara istəyirsən onlar aparacaqlar". Tez-tez nəfəs aldığını hiss edirdim. Əsəbləşmişdi. Özüdə çox pis!
"Artıq yoldayam". Sürücüyə adresi verdim.
"Hansı cəhənnəmdəsənsə dala qayıt bu dəqiqə!" - bir daha kükrəyincə telefonu qulağımdan uzaqlaşdırdım. Zibil! Nə edəcəkdim indi?!
"Suay, eşitdin məni?! Dala qayıt. Gəlirəm mən"
"İşim var dedim, Ayaz! Yanımda adama ehtiyacım yoxdu! Özüm-özümü qoruya bilərəm!" - dedim və telefonu söndürdüm. Səsimi qaldıraraq üstə çıxmağa çalışmışdım. Alındı görəsən?! Off! Qayıdanda məni nəyin gözlədiyini bilmək belə istəmirəm. Hələ mühafizəsiz çıxdığım üçün bu qədər əsəbləşdisə...Sənanla görüşdüyümü bilsə nələr olardı! Telefonu ovucum içində sıxıb pəncərəyə çevirdim üzümü. Bu dəqiqə, tək istədiyim yolun tez bitməsi və Sənanla