danışmaq istəyincə yenə əlini qaldırdı - "Bilirəm, deyəssən ki, indidə itirdin. Ancaq özümdə deyildim onda. İçkili idim. Həmin adam mən deyildim, Suay" - səmimiliyi çaşdırmışdı məni. Bu da nə idi indi?! Yumuşayırdım?! Yox! Yox!
"Nərmindən istifadə etdin mənə qarşı. Uşaqlıq dostlarının arasını vurdun!" - dedim hirslə içimdəki yaranmağa çalışan mərhəmətcil duyğunu basdırmaq üçün. Masa üzərindən əlini mənə doğru uzatsa da geri çəkdim əllərimi. Gülümsədi. Quru gülümsəmə...
"Nərminlə əvvəldən tanış idik. Sən tanış etmişdin bizi. Unutmusan, deyəsən. Sən getdikdən sonra onunlanda görüşə bilmədik. Səni axtarırdım üzr istəmək üçün. Sonra gəldiyini eşitdim. Nərmini tapdım səninlə əlaqə saxlamaq üçün. Olanları danışdı mənə köhnə dost kimi"
"O mövzulara girmə!" - deyincə başını salladı.
"Yəni, Nərmindən istifadə etmirdim. O, sadəcə, səninlə əlaqə saxlamağım üçün vasitə idi. Axı sənin başqa dostunu tanımırdım. Qaçırdın məndən. Görmək istəmirdin. Başqa çarə buraxmadın mənə, Suay". Ahh! Bura qəzəblə gələn Suay harada gizlənmişdi indi?! İnanırdım ona...Özümdən asılı deyildi!
"Səncə də bu qədəri çox deyildi mənə? Hər kəsə olan qəzəbini mənim üstümə yıxdın elə bil, hə?". Həqiqətən, eləmiydi? Heç bu qədər sakit oturub düşünməmişdim. Nə də olsa Ayazın incitdiyi qədər incitməmişdi ki, məni. Haqsızlıqmı etmişdim ona?
"Xahiş edirəm, düşün bir bunları. Yenidən əvvəlki kimi olaq demirəm. Heç olmazsa məni görəndə qaçma". Gülümsədi səmimiyyətlə. Nə etməli idim?! Ayazı belə bağışlamışkən...
"Yaxşı, düşünəcəm". Üzündəki geniş gülümsəmə məni də gülümsətmişdi. Nə qəribədi. Buraya gələrkən nələr düşünmüşdüm. Eh...
Bir fincan çay içdikdən sonra Sənanla birlikdə restorandan çıxdıq. Mən yoxkən şirkətdə baş verənlərdən danışmışdı. Elə yadırğayırdım ki, bu vəziyyətdi. Bir saat əvvələ qədər düşman gözü ilə baxdığım adamla indi səki boyunca irəliləyirdim.
Dayanıb mənə döndü - "Gəl, səni aparım"
"Yox, ehtiyac yoxdu taksi ilə gedəcəm" - deyincə etiraz etmədi. Qarşılıqlı bir-birimizə