yumruq daha!
Aralarına keçib hər iki əlimi sinəsinə qoydum - "Yalvarıram, Ayaz, bəsdi. Hər şeyi izah edəcəm" - dedim nəfəs-nəfəsə. Çənəmdən elə bir tutdu ki. Ağrı ilə inildədim.
"Bax!" - yerdə sərili Sənana çevirdi üzümü- "Öldürürdü bu alçaq bizi! Öldürürdü...!" - qulaq pərdələrimi titrədən səsi ilə dik atıldım. Dediyi soz sözlər beynimdə uğuldarkən yenidən ardarda Sənana zərbələr endirməyə başladı. Başına...Qarnına...
Artıq Sənan cansız, yerdə yatırdı. Ağzından burnundan qan yayılmışdı asfalt döşəməyə. Ürəyim bulanırdı...Başım dönürdü...Ayaz isə hələ də dayanmaq bilmirdi. Onu tutmalı idim, ancaq gücüm yox idi. Dediyi sözləri anlamırdım. Ayaqlarım bədənimi tuta bilmədiyindən yerə çökdüm eləcə.
Sonra bir neçə adam gəldi. Biri Ərşad idi. Ayazı tutdular. Bağırtılar qulaqlarımı kar etsə də dediklərini aydınlaşdıra bilmirdim .
Sonra Ərşad yanıma gəlib yerdən qaldırdı məni.
"Suay, yaxşısan?!" - həyəcanla üzümə baxırdı. Mənim ağlım isə bayaqkı ürəkbulandırıcı mənzərədə qalmışdı.
"Suay, cavab ver!" - silkələdi məni.
"Yaxşıyam" - dedim zorluqla. Qolunu mənə dolayıb addımlamağa başladı. Mən də eləcə ona uyğunlaşmağa çalışırdım. Maşına yaxınlaşınca qapını açıb əyləşməyimə kömək etdi. Sonra özü də avtomobilin ətrafında dönüb sükan arxasında əyləşdi.
"Ayaz, bəs?" - səsim o qədər cılız çıxmışdı ki.
"O sonra gələcək"
* * *
Divanda əyləşib başımı əllərim arasına almışdım. Ərşad isə eləcə dəli kimi ətrafda dönürdü.
"Bunu necə edə bilər axı?!" - hirslə saç diblərim sızıldayana qədər dartışdırdım saçımı.
"Öldürüdü bizi! Öldürüdü başa düşürsən?!" - başımı qaldırıb qəzəblə Ərşada baxdım sanki onun bir günahı varmış kimi. Susurdu...
Hər iki əlimə üzümü qavrayıb ovucuma doğru hönkürtülərimi buraxdım. İçim yanırdı. Ölmək istəyirdim!
"Sən o adama necə inanarsan axı, Suay?" - nə qədər özünü sakit tutmağa çalışsa da səsindəki qəzəbi hiss edirdim . Haqlı idi. Mən belə özümə bu qədər qəzəbli olarkən...
Bizi öldürməyə çalışan adama inanmışdım! O qəzaya səbəb