b olan insana! İki ay Ayazın cansız yatmağına səbəb olan insana! Gülümsəmişdim ona. Qucaqlamışdı məni! Nifrət edirdim ona. Nifrət edirdim özümə! Nifrət...!
"Ayaz ona nə edəcək?" - səsim qırıq-qırıq çıxmışdı.
"Bilmirəm" - dedi gərginliklə.
"Ən pisini de"
"Bilmirəm, Suay, bilmirəm! Bu gün səhər öyrəndik hər şeyi. Oturub danışmağa vaxt olmadı. Adamlar sənin getdiyi xəbər verdi. Ayaz da səni axtarmağa getdi. Sonra sizi elə gördü" - dayandı - "O alçağı öldürsə yeridi!" - dedi hirslə. Zorluqla ayağa qalxıb qarşısına keçdim.
"Öldürsə?" - deyə fısıldadım. Üzümə baxırdı eləcə. Susurdu!
"Susma! Öldürəcək onu?!" - çarəsizliklə qışqırdım.
"Bilmirəm! Nə düşündüyünü bilmirəm!" - o da qışqırdı. Başını əlləri arasına alıb dönməyə başladı yenidən.
Titrəyən əlimi ağzıma basdırdım. Necə yəni qatil olacaqdı?! Sevdiyim adam mənə görə qatil olacadı?! Yox! Yox!
Ərşadın qolundan tutdum - "Yenə zəng elə"
"Telefonu bağlıdı, Suay!"
"Hara gedəcəyini necə bilməzsən axı?!". Allahım, dəli olacaqdım! Belə gözəl başlayan bir gün necə bu qədər bərbad vəziyyət almışdı?!
"Get tap! Axtar! Bir şey elə! Xahiş edirəm, Ərşad, bir şey elə. Yalvarıram..." - ağlayaraq dizlərim üstünə çökdü.
Qarşımda əyildi - "Ağlama. Gedirəm yaxşı. Sən ağlama"
* * *
Gecə saat bir idi. Neçə saat bu divanda ölü kimi oturub eyni nöqtəyə baxdığımı belə bilmirəm. Ayazdan hələ bir xəbər yox idi. Ərşad gedib axtarsa belə heç yerdə tapa bilməmişdi. Görəsən, nə etmişdi Sənana? Yoxsa...Öldürmüşdü?
Qollarımı titrəyən bədənimə sardım. Düşüncəsi belə tük ürpətici idi. Yox! Saatlarla 'o yumşaq qəlbli biridi, əsla elə bir şey etməz' deyə düşünsəm də bayaqkı mənzərə gəlir gözlərim önünə. Vəhşiləşmiş Ayaz...
Qoluma toxunan əllə bir anlıq ürkdüm
"Suay, nəsə istəyirsən?" - deyə soruşdu Zöhrə yumşaq səslə. Başımı iki yana salladım. Çevrildi və otaqdan çıxdı.
Daha yarım saat keçmişdi. Bir tərəfdə mən, digər tərəfdə Ərşad səssiz keçən saniyələri sayırdıq.
Mən nə etmişdim belə? Yalan demişdim, gizlətmişdim,