susmuşdum...Ayaz bağışlamayacaqdı məni. Mən özümü belə bağışlaya bilməzkən. Bəlkə bağışlamaması daha yaxşı idi. Ancaq mən onsuz nə edərdim? Necə də gülməli vəziyyətdi. Bu gün səhərə qədər evlilik düşüncələri ilə uçurdum, indi...
Qapının döyülmə səsinə dik atıldım yerimdən. Bir an Ərşadla bir-birimizə çaşqınlıqla baxdıqdan sonra cəld qapıya tərəf qaçdıq.
Zöhrə qapını açan kimi Ayaz hiddətlə içəri girdi. Və...qaranlıq baxışlarının ilk hədəfi də elə mən oldum.
Onu görərkən yaşadığım anlıq rahatlıq uçdu getdi elə həmin an. İndi qorxunu, həyəcanı hiss edirdim. Qarşımdakı mənə bu qədər məsafəli baxan adam məni sevən Ayaz deyildi. O gecəki Ayaz idi. Tük ürpətici...
Dabanlarını yerə qəzəblə basdıraraq mənə yaxınlaşdı və sərt tərzdə qolumdan tutdu. Ağrıya görə üzümü turşutsam da səsimi çıxarmadım.
"Ayaz qulaq as əvvəlcə qıza" - dedi qapının qarşısında dayanan Ərşad.
"Sən qarışma!" - Ayaz sərt tonda dillənib pilləkənlərə doğru çəkişdirməyə başladı məni. Canım yansa da səsimi çıxarmadan ona uyğunlaşmağa çalışdım. Çünki, günahkar idim!
Yuxarı qalxdıq. Otağın qapısını açıb içəri doğru itələdi məni. Tökəzləsəm də özümü ələ alıb qarşısına keçdim.
"Üç aydı bir yerdə işləyirmişsiz. Üç aydı, üç ay!" - üzümə doğru qışqırınca gözlərimi yumdum bərk-bərk. Səsi titrətmişdi ruhumu.
"O gün bu evdə Sənanın harada olduğunu soruşmuşdun. Yadına gəlir?" - dedi istehzayla - "Məni qoyun yerinə qoymağın yadına gəlir?!"
"Ayaz" - titrəyən əlimi ona doğru uzadınca biləyimdən tutub sıxdı.

"Sən mənim üçün elə bir yerdə idin ki. Qüsursuz idin sən. Ləkəli olan, günahkar ola mən idim!" - başdan ayağa süzdü məni - "Bax, mənə oxşamağa başladığından heç xəbərim yox imiş". Sözləri içimi dəlik-deşik etmişdi. Ağlamamaq üçün dirənsəm də yaşlar süzülürdü eləcə gözlərimdən.
Çənəmdən tutdu - "Ağlama! Birdə qabağımda ağlama!"
"Qorxdum" - deyincə gülümsədi.
"Nədən qorxdun? Məndən?" - eyhamla gülümsəsə belə gözlərində inciklik var idi. Bir cavab vermədim.
"Bizi öldürməyə çalışan adamı