ı öldürməyimdən qorxdun?"
"Mən bilmirdim!"
"Düşmanım olduğunu bilirdin! Məndən qisas almaq üçün sənə yaxın olduğunu bilirdin!" - hirslə geriyə getdi.
"Mən səni bütün təhlükədən qorumağa çalışıram, sən məni yox sayıb gedirsən təhlükənin qucağına!" - dəli kimi dönməyə başladı otaqda. Sonra əlinə keçən ilk şeyi çırpdı yerə. Diksinərək gerilədim.
"Kimdi o, hə?! Haranın cındırıdı?! Bizi öldürməyə çalışır, sonra mənim olana toxunur qorxmadan! Haradan alır bu cəsarəti?! Necə yol verirəm mən bunlara?!" - qışqıraraq otaqda əlinə nə keçdisə dağıdıb tökməyə başladı. Mən isə qorxuyla olduğum yerdəcə qalmışdım. Titrəyirdim...
"Ayaz, aç bu qapını!" - deyə qapıya ardarda vuraraq Ərşad səsləndi qapının ardından. Qapının qalxıb-enən dəstəyi hər an qırıla bilərdi.
"Ayaz, aç!"
"Sənə qarışma dedim! Cəhənnəm ol!" - deyə kükrədi ona da. Tanıya bilmirdim bu adamı....
Arxası mənə dönük vəziyyətdə əllərini belinə dayamışdı.
"Get" - dedi nəfəs-nəfəsə - "Ərşad evinə aparsın səni". Nə, yəni...Bu da nə demək idi?!
Mənə döndü - "Eşitmirsən, get! Yoxsa özümə hakim ola bilməyəcəm!"
İnadına ona doğru addımlayıb qarşısında dayandım.
"Getmirəm" - dedim qətiyyətlə. Üzündəki gic gülümsəmə ilə arxasını döndü mənə. İçi-içinə sığmazkən mən onu necə belə buraxıb gedə bilərdim? Hələ buna mən səbəb olmuşamsa.
Tərəddütlə əlimi qaldırıb çiyninə toxununca - "Get!" - deyə qışqıraraq arxasını dönüb əlini qaldırdı. O an içimdə bir şeylər sınıb töküldü sanki. Ağzımdakı acı tamı yox etmək üçün udqundum. Havadakı əli sızıldatmışdı hər yanımı. Vuracaqdı mənə! Vuracaqdı!
Yanağımdan süzülən yaşı silmək üçün bir cəhd etmədim. Havadakı əlini endirəcəyi an tutdum biləyindən. Çaşqınlıqla baxırdı. Biraz da peşmanlıq vardı sanki. Qəzəbinin böyüklüyü ilə hiss etdiklərini anlamaqda çətinlik çəkirdim.
Havadakı əlini sol tərəfimə - dəli kimi atan ürəyimin üstünə basdırdım hiss etdiklərimi anlaması üçün. Bir müddət eləcə səssiz qaldıq. Onun yavaş-yavaş nizama girən nəfəsinin əksinə mənim tənəffüzüm