z ağzımdan səsli eşitmək çox yaralayıcı idi.
"Mənə yalan deyən qadına inanmağımı gözləyirdin?". Eyham dolu səsi sızıldatmışdı sümüklərimi. Qadın...
"Mən sənin üçün adi, yoldan keçən qadın deyiləm"
"Deyildin!". Yox! Yox! Buna inanmayacaqdım!
Başımı iki yana salladım - "Məni incitmək üçün belə deyirsən"
Qaşları havalandı - "Məndən sonra indi də özünü aldatmağa başlamısan?"
"Mən səni aldatmamışam heç vaxt! Ancaq özümü aldatmışam"
"Bəzəkli cümlələrini özünə saxla!" - deyib yanımdan keçdi. Bu da nə demək indi?! Hirslə arxama dönüb yenidən qarşısına keçdim.
"Mənə inanmalısan!" - qolumdan tutub özünə çəkdi məni.
"Niyə, hə niyə?! Sənə niyə inanmalıyam?!" - məni silkələyib üzümə doğru qışqırsa da sıxdım özümü. Bu dəqiqə, özümü itirməyin vaxtı deyildi!
"Çünki" - gözlərinin içinə baxdım - "Çünki, ilk və son yalanımı bayaq şirkətdən çıxanda dedim sənə. İki ay sonra Sənan qarşıma çıxdı deyə bilmədim. Heçnə olmadığını dedim. Çünki, həyatımızdan çıxmağını istəyirdim! Unutmaq istəyirdim onu! Yəni, səni yox özümü aldatmışdım! Özümə yalan demişdim!" - qolumu sərbəst buraxınca geriyə getdim.
"Evdə olanda mesaj yazdı mənə. Əgər onunla görüşsəm Nərmindən uzaq gəzəcəyini dedi. Mən də getdim. Son dəfə hər şeyi danışıb həyatımızdan çıxmağı üçün getdim. Ancaq" - dayanınca qəzəblə parlayan gözləri davam et deyə çığırırdı.
"Sonra elə bir danışdı ki, inandım ona"
"Get!" - dedi qapını göstərərək.
"A-Ayaz" - ona doğru addım atınca qolumdan tutub qapıya doğru dartdı məni. Qapını açdığı an Ərşadla üz-üzə gəldik.
"Evinə apar" - dedi Ərşada və iti addımlarla pilləkənləri endi. Qapının çırpılma səsi ilə bir damla yaş süzüldü yanağımdan. İnanmamışdı! Zibilə qalasan! Bu dəfə hər şeyi mən məhv etmişdim!
Dodaqlarımı bir-birinə sıxdım ani gələn hıcqırığı basdırmaq üçün. Nə olacaqdı indi?! Necə olacaqdıq biz?!
"Gəl, gedək" - deyə Ərşad qolumu sıxdı güc vermək istərcəsinə. İstərcəsinə...Çünki, Ayazdan başqa kimsə güc verə bilməz ki, mənə.
* * *
Evə gələn kimi özümü